Το καλοκαίρι του '89... Έτοιμος για Τετάρτη Δημοτικού και περίμενα κάθε φορά να παίξει στην ΕΡΤ αυτό το αριστούργημα. Ξεγνοιασιά, χαρμολύπη, νοσταλγία για αυτή την εποχή με την ήπια μελαγχολία της. Τότε που κάθε τι είχε νόημα. Μια μουσική που επί 34 χρόνια μένει κολλημένη στο μυαλό μου.
Κάθε σας λέξη συνοψίζει όλα μου τα συναισθήματα και τις αναμνήσεις… χαραγμένα βαθιά μέσα στην ψυχή, εκεί που βρίσκονται όλα τα παιδικά βιώματα και η νοσταλγία
Είμαστε εδώ τώρα κ τυχαία πετύχαμε τον κ.Αυγουστίδη που μας είπε ότι είχε να έρθει από εκείνη την εποχή. Ανατριχίλα μάς έπιασε. Τί εποχές... Το απόλυτο σίριαλ των παιδικών μας χρόνων.
Είναι δυνατόν στο άκουσμα αυτό να μην νιώσεις μια τρομερή νοσταλγία μαζί με γλυκιά μελαγχολία?!!! Μετά έρχεται η στεναχώρια,στεναχώρια διότι βλέπεις πόσο πολύ άλλαξαν οι άνθρωποι,πόσο ψεύτικα έχουν γίνει τα πράγματα,η καταστάσεις τα αισθήματα και τα συναισθήματα...