το μοναδικό στα τραγούδια του ρφ είναι οτι καθε στιχος θα μπορουσε να είναι ο αγαπημένος καποιου, δν ξεχωριζει καποιο αποκορύφωμα, ολο το τραγουδι βρισκεται σε τέλεια αρμονία, σε πανύψηλο επιπεδο λεξιλόγιο, νόημα, flow,τα παντα.Προσωπικά θα μπορούσα να βαλω αυτο το κομμάτι πανω απο τον θανατοποινιτη.μπραβο.
@@nicoshadzinikitas8270 Πραγματικα λειπει... Θα γυρισει ως ΡΦ για μια τελευταια φορα με την " Αλεξανδρεια ". Το ποτε, δε το ξερουμε και το μετα ειναι θεμα... Παντως εχει ενδιαφερον το οτι αλλαξε πορεια και απ οσο ξερω εγινε ψυχολογος και ανοιξε δικο του γραφειο.. Παντα βρισκει τροπο να βοηθαει αυτο το παιδι..
Κυνηγημένος από δαίμονες παγιδευμένος ιδέες έμμονες ραπάρω ώσπου να πονέσουν οι πνεύμονες ατέρμονες αναζητήσεις ψάχνω διεξόδους στο αδιέξοδο ενός λαβύρινθου δαιδαλώδους με τους ανθρώπους οι σχέσεις μου πια είναι περιορισμένες δε με καταλαβαίνουν δεν τους καταλαβαίνω δε ψάχνω τρόπους να ενώσω τις ράγες τις χαλασμένες όμως για πάντα έχω χάσει το τραίνο και δεν χαλιέμαι έμεινα μόνος μα μόνος κρατιέμαι και γιατί κατέληξα έτσι πλέον δεν αναρωτιέμαι όποιοι και αν φταίνε να ‘ναι καλά και δεν τους καταριέμαι τους θυμάμαι μόνο κάθε φορά που τα μάτια κλαίνε και η καρδιά πονά σα να της`δώσαν μαχαιριά και αργοσβήνει σαν εκείνα του Καβάφη τα κεριά άσε στην ίδια ζαριά μα πάλι στις χώριες μονάδες στην παρτίδα παίζουμε μα από άλλη πλευρά τελικά άσπρα και μαύρα πούλια είμαστε όλοι μας στο φεύγα ή στις πόρτες που κλείνουν παίζονται οι ρόλοι μας και η πόλη μας απλά το φόντο που πέφτουν τα ζάρια περιμένοντας να μάθουνε τα επόμενα μας χνάρια είναι λίγοι αυτοί που δεν βασίζονται στην τύχη που τα δέχονται όπως έρχονται και κάνουνε παιχνίδι σε φάσεις γάματα γι’αυτό παίζε πάντα κορόνα γράμματα δεν θα με δεις να μπαίνω με ρέστα πριν τα χαράματα στην τσόχα παράπονο από πιτσιρίκος το ‘χα Όπου μύρισε αγάπη στο τέλος έπιανε μπόχα στο`πα πως κάποτε θα σου ‘λεγα σου το ‘πα εαυτέ μου μα δεν μ’ άκουσες και σ’ έσβησαν σαν γόπα τώρα από ποιον να ζητήσεις ευθύνες για τις χαμένες μέρες τις βδομάδες και τους μήνες για τα χρόνια που πίστευες ότι θα φέρουν χρώμα μα με γκρίζο συνεχίζουν να σε γεμίζουν ακόμα και αν με ψάχνεις σα διωγμένο ορφανό της φάτνης μεγάλωσα κάτω από την προστασία της πάχνης να βλέπω το ένα μου μισό να γίνεται Θεός. και το άλλο εγκλωβισμένο μες τον ιστό της αράχνης για να μάθεις πως πέφτει το επίπεδο της στάθμης από αυτόν που τα ‘χασε όλα μα τα διεκδίκησε πάλι και αν θες να ‘ρθεις εκεί που πια ο δρόμος μ’ έχει βγάλει πρέπει να δεχθείς να αφήσεις τον μίτο της Αριάδνης να σ’ αφήσεις να χαθείς να μη ψάξεις να σε βρεις όσο πιο χαμηλά φτάνεις γκρεμίζονται οι φυλακές σου και όταν δεις πως τώρα ζεις με όσο πιο λίγα μπορείς ότι και αν φέρει η ζωή έχουν αυξηθεί οι αντοχές σου γι’ αυτό και όταν βρω τρόπο να νικήσω τον Μινώταυρο δε θα σου το πω γιατί κακό θα σου κάνω προτιμώ να με δω να χάνω ή για μια ζωή ισόπαλο δε το κάνω μόνος μου προτιμώ να πεθάνω φτιάχνω πλάνο σμιλεύω την ασπίδα του Ήφαιστου όποιος ήθελε να τα παρατήσει ατύχησε πες του γιατί ξύπνησε το τέρας μέσα μου και με αφύπνισε είμαι αυτός που πήγε μέχρι τον Άδη και ξαναγύρισε κομμάτια από τις αναθυμιάσεις των ψυχών τα μονοπάτια γιατί κοίταξα το θάνατο στα μάτια γιατί ψέλλισα πως αυτοπροσώπως να τον συναντήσω θέλησα έχω μόνο μια ευκαιρία να χτυπήσω σα την μέλισσα μα όταν αφήσω το κεντρί μου ξέρω πως θα πεθάνω μα θα σε πάρω μαζί μου είναι η βάση που έχω χτίσει όλη τη ζωή μου πώς να πολεμήσεις κάποιον που δεν έχει τι να χάσει είναι η κράση όσων γεννήθηκαν μέσω πόνων στο διάμεσο της μάχης των θεών και των δαιμόνων δίχως παύση αυτή η ψυχή που δεν θα ησυχάσει νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Εχο προσπαθιση πολλές φορές να βρο πιο είναι το καλύτερο του κομμάτι μετά από καιρό κατάλαβα ότι όλα του τα κομμάτια είναι γαμάτα ευχάριστο που με βοηθισες και βρικα τον χαρακτήρα μμ και ακόμα κάθε βράδυ με βοηθάς να γινο καλυτερος
Προσφατα ειχα μπει σε ενα site και ηταν ενας τυπος και ελεγε οτι ο ΡΦ ειναι φλορος επειδη διαβαζει και σπουδαζει στο μεταξυ το επαιζε mc αυτος ομως ρε φιλε αυτος δεν προκεται να βγαλει ποτε τετιους στοιχους οπως του ΡΦ γιατι δεν υπαρχει περιπτωση να εχει τοσο πλουσιο λεξιλογιο βεβαια μπορει να το ελεγε απο την ζηλια αλλα τελος παντων αυτα απο εμενα και ενα μεγαλοοοοοοοο μπραβο στον Ραψωδο Φιλολογο για την πολυ καλη δουλια που κανει επισης και σε ολα τα παιδια απο τους LADOSE...R-E-S-P-E-C-T
Εγώ βασικά METAL ΑΚΟΎΩ... Αλλά έχω ένα φιλαράκι πού μέ μύησε σ αυτή την μουσική και καραγουσταρα μέ T.X.C,FF.C,ZN,ACTIVE.. ΒΑΒΥΛΏΝΑ Κ.ΤΛ!! ΤΏΡΑ ΚΑΡΑΓΟΥΣΤΑΡΩ 12®ΠΙΘ,ΕΙΣΒΟ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΆ ΒΈΒΗΛΟ ΠΟΎ ΤΌΝ ΈΧΩ ΓΝΩΡΊΣΕΙ ΚΑΙ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΓΑΜΩΩ ΤΆ ΠΑΙΔΙΆ, ΆΣΕ ΠΟΎ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΑΠΌ ΔΏ, ΔΙΚΌΣ ΜΑΣ, ΜΕΣΟΛΟΓΓΊΤΗΣ!! ΑΛΛΆ Η METAL METAL ΦΊΛΕ!!
Ο Ρ.Φ ειναι πραγματικα ειναι ενασ καλλιτέχνησ που έχει να παροσφέρει πολλά στο hip hop.Προσωπικα δεν ακουγα τετοιου ειδουσ μουσικη αλλα τωρα εχω πορωθει με τα κομματια τοσο του ρ.φ οσο κ των ladose γτ μεσα απο εξαιρετικα ευρηματικουσ στοιχουσ λενε πολλα κ προπαντων πολλεσ αληθειεσ που εκφραζουν ενα μεγαλο ποσοστο.
τελικά άσπρα και μαύρα πούλια είμαστε όλοι μας στο φεύγα ή στις πόρτες που κλείνουν παίζονται οι ρόλοι μας και η πόλη μας απλά το φόντο που πέφτουν τα ζάρια περιμένοντας να μάθουνε τα επόμενα μας χνάρια είναι λίγοι αυτοί που δεν βασίζονται στην τύχη που τα δέχονται όπως έρχονται και κάνουνε παιχνίδι σε φάσεις γάματα γι’αυτό παίζε πάντα κορόνα γράμματα
leksilogio file mou , dn to apoktas mono apo tis spoudes :) blepe ΔΠΘ ena pedi to opoio exei perasei mexri kai mesa apo to mavro louki kai exei epiviosei, spoudes 0, teliwse estia ute kan geniko... kai exei ena leksilogio :O kati stoixous :O , skills kai flow dn exei , alla dn to xriazete exei to diko tou style :)
Κυνηγημένος από δαίμονες παγιδευμένος ιδέες έμμονες ραπάρω ώσπου να πονέσουν οι πνεύμονες ατέρμονες αναζητήσεις ψάχνω διεξόδους στο αδιέξοδο ενός λαβύρινθου δαιδαλώδους με τους ανθρώπους οι σχέσεις μου πια είναι περιορισμένες δε με καταλαβαίνουν δεν τους καταλαβαίνω δε ψάχνω τρόπους να ενώσω τις ράγες τις χαλασμένες όμως για πάντα έχω χάσει το τραίνο και δεν χαλιέμαι έμεινα μόνος μα μόνος κρατιέμαι και γιατί κατέληξα έτσι πλέον δεν αναρωτιέμαι όποιοι και αν φταίνε να ‘ναι καλά και δεν τους καταριέμαι τους θυμάμαι μόνο κάθε φορά που τα μάτια κλαίνε και η καρδιά πονά σα να της`δώσαν μαχαιριά και αργοσβήνει σαν εκείνα του Καβάφη τα κεριά άσε στην ίδια ζαριά μα πάλι στις χώριες μονάδες στην παρτίδα παίζουμε μα από άλλη πλευρά τελικά άσπρα και μαύρα πούλια είμαστε όλοι μας στο φεύγα ή στις πόρτες που κλείνουν παίζονται οι ρόλοι μας και η πόλη μας απλά το φόντο που πέφτουν τα ζάρια περιμένοντας να μάθουνε τα επόμενα μας χνάρια είναι λίγοι αυτοί που δεν βασίζονται στην τύχη που τα δέχονται όπως έρχονται και κάνουνε παιχνίδι σε φάσεις γάματα γι’αυτό παίζε πάντα κορόνα γράμματα δεν θα με δεις να μπαίνω με ρέστα πριν τα χαράματα στην τσόχα παράπονο από πιτσιρίκος το ‘χα Όπου μύρισε αγάπη στο τέλος έπιανε μπόχα στο`πα πως κάποτε θα σου ‘λεγα σου το ‘πα εαυτέ μου μα δεν μ’ άκουσες και σ’ έσβησαν σαν γόπα τώρα από ποιον να ζητήσεις ευθύνες για τις χαμένες μέρες τις βδομάδες και τους μήνες για τα χρόνια που πίστευες ότι θα φέρουν χρώμα μα με γκρίζο συνεχίζουν να σε γεμίζουν ακόμα και αν με ψάχνεις σα διωγμένο ορφανό της φάτνης μεγάλωσα κάτω από την προστασία της πάχνης να βλέπω το ένα μου μισό να γίνεται Θεός. και το άλλο εγκλωβισμένο μες τον ιστό της αράχνης για να μάθεις πως πέφτει το επίπεδο της στάθμης από αυτόν που τα ‘χασε όλα μα τα διεκδίκησε πάλι και αν θες να ‘ρθεις εκεί που πια ο δρόμος μ’ έχει βγάλει πρέπει να δεχθείς να αφήσεις τον μίτο της Αριάδνης να σ’ αφήσεις να χαθείς να μη ψάξεις να σε βρεις όσο πιο χαμηλά φτάνεις γκρεμίζονται οι φυλακές σου και όταν δεις πως τώρα ζεις με όσο πιο λίγα μπορείς ότι και αν φέρει η ζωή έχουν αυξηθεί οι αντοχές σου γι’ αυτό και όταν βρω τρόπο να νικήσω τον Μινώταυρο δε θα σου το πω γιατί κακό θα σου κάνω προτιμώ να με δω να χάνω ή για μια ζωή ισόπαλο δε το κάνω μόνος μου προτιμώ να πεθάνω φτιάχνω πλάνο σμιλεύω την ασπίδα του Ήφαιστου όποιος ήθελε να τα παρατήσει ατύχησε πες του γιατί ξύπνησε το τέρας μέσα μου και με αφύπνισε είμαι αυτός που πήγε μέχρι τον Άδη και ξαναγύρισε κομμάτια από τις αναθυμιάσεις των ψυχών τα μονοπάτια γιατί κοίταξα το θάνατο στα μάτια γιατί ψέλλισα πως αυτοπροσώπως να τον συναντήσω θέλησα έχω μόνο μια ευκαιρία να χτυπήσω σα την μέλισσα μα όταν αφήσω το κεντρί μου ξέρω πως θα πεθάνω μα θα σε πάρω μαζί μου είναι η βάση που έχω χτίσει όλη τη ζωή μου πώς να πολεμήσεις κάποιον που δεν έχει τι να χάσει είναι η κράση όσων γεννήθηκαν μέσω πόνων στο διάμεσο της μάχης των θεών και των δαιμόνων δίχως παύση αυτή η ψυχή που δεν θα ησυχάσει νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.