Սերն է միայն այս աշխարհում Յուրաքանչյուր մարդու հոգում. Ուզում է նա թե չի ուզում Զանգ է տալիս սրտի խորքում, Անակնկալ կերպով գալիս, Նա մեզ մի նոր կյանք է տալիս.. . Նրա պարգևած ամեն մի պահը Անմոռաց է մինչ մեր մահը, Յուրաքանչյուր մարդու համար Այս աշխարհում նպատակը մեկն է միայն` ՍԻՐԵԼ ՍԻՐՎԵԼ ԱՄԲՈՂՋ
Չե՛մ կոտրվում, միայն փետրվում եմ, Եվ դրանից արդեն ես հոգնել եմ, Ինչպես թուղթն է հոգնել իմ ջանքերից` Հեռվից-հեռու ասել քեզ երկու բառ, Որ կարող է նո՛ւյնքան ինձ թարգմանել Որքան թարգմանում է ինքնաթիռին հավը...
Մենակություն բառից դողդողում է օդը իմ սենյակի Ու ես հասկանում եմ, Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը... Երբ աչքերն են սառում՝ Ասում են, թե՝ այ- այ մարդ է գալու: Դա եթե սուտ չէ, Ապա բարություն է, Որ ծնվել էմիայն խեղճությունից:
Amen angam ancnelis Zangezurov kam CHanax gyuxov kang arek mi pah xonarhek dzer gluxner@ SEVAKI arandznatan araj ev nra mot hangchox hanchari voguc mi masunk tarek dzer zavaknerin:
ենակություն բառից դողդողում է օդը իմ սենյակի Ու ես հասկանում եմ, Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը… … Երբ աչքերն են սառում՝ Ասում են, թե՝ այ- այ մարդ Է գալու: Դա եթե սուտ չէ, Ապա բարություն Է, Որ ծնվել Է միայն խեղճությունից: Իմոնք Էլ են սառում Սակայն դու չես գալու Դու չես կարող Գիտեմ Եվ օդը սենյակիս Պիտի շարունակի մենակություն բառից անվերջ դողալ` Հարուցելով իմ մեջ այն միտքը հին, Թե վիհերը գուցե նրա համար են լոկ, Որ մարդ ներքև նետվի : Իսկ թե վիհերն իրոք նրա համար են լոկ, Որ մարդ ներքև նետվի` Այդ դեպքում ես Ինչպես անեմ. Կո՛ւժ չեմ, Կուժկոտրուկ եմ. Չե՛մ կոտրվում, միայն փետրվում եմ, Եվ դրանից արդեն ես հոգնել եմ, Ինչպես թուղթն Է հոգնել իմ ջանքերից` Հեռվից-հեռու ասել քեզ երկու բառ, Որ կարող Է նո՛ւյնքան ինձ թարգմանել Որքան թարգմանում Է ինքնաթիռին հավը… Սուտ կա, որ ճիշտ արժե: Ու ես հավատամ եմ մեր հնարած ստին, Թե չենք կորցնի իրար: Վախ կա, որ մահ արժե Ու ես վախենում եմ, թե կհաղթի կյանքը, Եվ կմնամ ցավի խեղճ պատմաբան միայն: Ու, վերջապես, քայլ կա, որ հենց թռիչք արժե: Եվ ինձ դուրս եմ քաշում իմ մտքերի միջից, Ինչպես առողջ ակռան բերանից են քաշում Բայց հոգնել եմ արդեն Եվ Հոգնել եմ այնքան, Որ չեմ զգում ոչինչ, Ցավ չեմ զգում անգամ Այ թե հնար լիներ չզգալ նաև, Որ աչքերն են մարդու ամենաթաց տեղը…
Վախ կա, որ մահ արժե Ու ես վախենում եմ, թե կհաղթի կյանքը, Եվ կմնամ ցավի խեղճ պատմաբան միայն: Ու, վերջապես, քայլ կա, որ հենց թռիչք արժե: Եվ ինձ դուրս եմ քաշում իմ մտքերի միջից, Ինչպես առողջ ակռան բերանից են քաշում...
KNEREQ IHARKE BAYC ES ERAJSHTUTYUN@ CHI KAROX CACRAKARG HAMARVEL, QANCI GRVEL E HANCHAREX MARDU KOXMIC, MI MARDU OV HANCHAR KOCHMANN E ARJANI.... ISK ASMUNQI MASIN EL XOSQ CHKAAAAA @NTIRA,,, P. SEVAK SHAT EM SIRUM, GJVUM EMMMM APREQ DUQ
Իմոնք էլ են սառում Սակայն դու չես գալու Դու չես կարող գիտեմ Եվ օդը սենյակիս Պիտի շարունակի մենակություն բառից անվերջ դողալ` Հարուցելով իմ մեջ այն միտքը հին, Թե վիհերը գուցե նրա համար են լոկ, Որ մարդ ներքև նետվի :