روحت شاد استاد عزیز .... هزاران دعا از صمیم قلب به شما و سلطان قلب ها صدای قرن احمد ظاهر شهید به بارگاه الهی نثار تان باد ... بهشت برین جایگاه تان نور دیدگان ما 🕋🤲🕋🤲🕋🤲🤲🤲😘🤲🕋😘🕋🕋😘🕋😘🕋😘🤲😭🤲😭🤲😭🕋😭🤲😭🕋😭🤲😭
واه واه ِ ایا بار دیگر مادر زمان قادر خواهد شد تا همچو هنر مندان نا یاب را بدنیا بیاورد ؟؟ افسوس و صد افسوس که این همه گنجینه های هنر اصیل کشور عزیز خود را خیلی زود از دست دادیم خداوند کریم انها را غریق رحمت بفرما ئند
واو هیچ اهنگ اش بی خاطره نیست شور و شوق و جنون که به اهنگ های سلطان صدا است به هیچ هنرمند دیگر وجود ندارد بهمین لحاظ تا کنون عاشقانه مردم دوست دارند واقعا اسطوره است
tewsek thank u veyu vey much azizam for the lyrics. een intekhaaab e sher bejora ast. tashakor az upload karadn. wa request ast agar quality behter az een available baashad. tashakor az een ahang
بسیار اهنگ خوب وناب وشعرهم ناب درین ساغرچیست که باجرعه نخست هوشیارومست همه مدهوش کند. خواجوی کرمانی » غزلیات من آن مرغ همایونم که باز چتر سلطانم من آن نوباوهٔ قدسم که نزل باغ رضوانم چو جام بیخودی نوشم جهانرا جرعه دان سازم چو در میدان عشق آیم فرس برآسمان رانم چراغ روز بنشیند شب ار چون شمع برخیزم ز مهرم آستین پوشد مه ار دامن برافشانم ز معنی نیستم خالی بهر صورت که میبینم بصورت نیستم مایل بهر معنی که میدانم اگر پنهان بود پیدا من آن پیدای پنهانم وگر نادان بود دانا من آن دانای نادانم همای گلشن قدسم نه صید دانه و دامم تذرو باغ فردوسم نه مرغ این گلستانم چه در گلخن فرود آیم که در گلشن بود جایم درین بوم از چه رو پایم که باز دست سلطانم من آن هشیار سرمستم که نبود بی قدح دستم نگویم نیستم هستم بلی هم این و هم آنم سراندازی سرافرازم تهی دستی جهان بازم سبکساری گران سیرم سبک روحی گرانجانم سپهر مهر را ماهم جهان عشق را شاهم بتانرا آستین بوسم مغانرا آفرین خوانم اگر دیو سلیمانم ز خاتم نیستم خالی ولی مهر پری رویان بود مهر سلیمانم چو خضرم زنده دل زیرا که عشقست آب حیوانم چو نوحم نوحه گر زانرو که در چشمست طوفانم بهر دردی که درمانم همان دردم دوا باشد که هم درمان من دردست و هم دردست درمانم منم هم چشم و هم طوفان که طوفانست در چشمم منم هم جان و هم جانان که جانانست در جانم برو از کفر و دین بگذر مرا از کفر دین مشمر که هم ایمان من کفرست و هم کفرست ایمانم که میگوید که از جمعی پریشان میشود خواجو مرا جمعیت آن وقتست کز جمعی پریشانم