Καλυτερα αργα παρα ποτε! thanks για το shout out! τωρα βλεπω το βιντεο , μεχρι τωρα τα λες ΟΛΑ. Περισσοτερα σχολια οταν το δω ολο. ΠΟΣΟ αδικημενη η πρωτη εποχη με τον ralf , σαφως ποιοτικα ειναι το απογειο Gamma Ray ασυζητητί !!!!!
Είσαι ο μοναδικός που συμφωνεί μαζί μου για τον τελευταίο δίσκο των Helloween. Ένα Skyfall και τα δύο πρώτα. Τα υπόλοιπα 2-3 ακροάσεις (με το ζόρι) και δεν τα ξανάκουσα ποτέ γιατί δεν αντέχω. Η συναυλία τους ήταν πριν λίγους μήνες πάντως, είχα κατεβεί αυθημερόν από Θεσσαλονίκη. Δεν ήταν πρόπερσι. Καταλαβαίνω ότι το είπες εν τη ρήμη του λόγου, αλλά στην κυριολεξία ήταν τον περασμένο Ιούνιο. Παρεμπιπτόντως, η καλύτερη συναυλία που έχω δει στη ζωή μου. Όπως είπες κι εσύ... οπαδικά μιλώντας :) Για Gamma Ray, θα συμφωνήσω σε όλα μαζί σου. Συνέχισε την καλή δουλειά, πολύ ωραίος!
Nαι, έχεις δίκιο φυσικά, μου φαίνεται σαν μια αιωνιότητα πριν μιας και μεσολάβησαν διάφορα. Από σαρδάμ πάντως έχει μπόλικα στα βίντεο! Το λάιβ ήταν απολύτως συγκινητικό. Δεν ξέρω αν θα φορτώσει αλλά έγραψα δυο λόγια τότε: facebook.com/vicsdungeon/posts/6282436591876695 Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια!
ευχαριστώ πολύ! Τα Unisonic ήταν καλά άλμπουμ, όχι φοβερά, αλλά είχαν 2-3 εξαιρετικά κομμάτια, περισσότερο τα εκτιμώ γιατί βοήθησαν πολύ στην επανένωση και της πιο απτής επιστροφής του Κίσκε. Δεν ζορίστηκε πολύ συνθετικά ο Χάνσεν νομίζω. Πάντως στην φαμίλια εδώ μας έμεινε το Exceptional, το κομμάτι αρέσει πολύ και στην κόρη μου, ήταν από τα πρώτα που μου ζήταγε να ξανακούσει! (αλλά δεν είναι Χάνσεν σύνθεση!)
Δεν ειμαι τοσο Gamma Ray αλλά και πάλι θα κατσω να δω ολοκληρο το βιντεο,λογω αναλυσης και αναφορων σε 90ς και όχι μονο! Οταν αναφερεις το Glory to The Brave περιμενα περισσοτερη λατρεια! Ειναι δυνατον να μην αποθεωνεται η δισκαρα??? Λεπτομερεια για το βιντεο αλλά εγω θελω να το πω! Ε οχι μόνο τα 3 πρωτα απο το δισκο... To I Believe ειναι κομματαρα (συναισθηματικη) και μετά steel meets steel και ομωνυμο. Το συγκεκριμενο αλμπουμ κρατησε τη φλογα αναμμενη πανω που αρχιζαν να βγαινουν ολες οι ''πατατες'' του νεου ''μεταλ'' ή του σκουπιδο-melodeth τυπου In Flames, σκηνη Γκετενμποργκ, και δε συμμαζευεται... Ασχετως αν στη συνεχεια (απο το 2ο και μετά) εγιναν απο τις εμπορικες και ''πλαστικες'' μπαντες της nuclear blast με αποτελεσμα να μην ακουγονται καθολου. Συν το οτι προδωσαν το σκοπο και την ουσια αυτού που ειχαν ξεκινησει με τον 1ο δισκο. Της αναβιωσεως του αληθινου μεταλλου! Μη ξεχναμε οταν βγηκε τι κατασταση υπηρχε στο heavy/epic. Συνεχισε τη καλη δουλεια, βλεπω ολα τα βιντεο, αν σε δω θα σε χαιρετησω,χαιρετισμους απο Ηρακλειο Κρητης!!
Ευχαριστώ πολύ! Δεν είναι μόνο τα τρία πρώτα, είπα αυτά ότι είναι τα καλύτερα (ε, αγαπημένα μου πιο σωστά). Μου αρέσει πολύ το Steel Meets Steel, το I Believe ok, θα έβαζα πιο πάνω το Stone Cold. Φοβερός δίσκος, ίσως να μην βγήκε προς τα έξω, τον εκτιμώ πάρα πολύ μέχρι σήμερα.
@@vicsdungeonτην ίδια γνώμη έχω για το Glory to the brave. Αγαπημένος και καλύτερος δίσκος τους. Αστεία ιστορία. Με ένα παιδί που κάναμε τότε παρέα πηγαίναμε και ουτοπία εκτός από το Τόξο ( τώρα routte 66 ) Στην ουτοπία λοιπόν αργά που έφευγε ο κόσμος έχει παίξει Glory to the brave, images and words, parallels, gutter ballet και το έπος cathedral spires Πιθανότατα και άλλα που ξεχνάω τώρα 😂😅😊😅😂
Εξαιρετικός, διαφωνώ μόνο στο Sigh No More, που τον θεωρώ κακό δίσκο. ΒΡΗΚΑ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΣΥΜΦΩΝΩ ΓΙΑ ΤΟ HEADING ΚΑΙ ΤΟ INSANITY (ΖΗΛΕΥΩ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΙΔΕΣ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΡΟΔΟΝ, ΕΜΕΙΣ ΗΜΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΤΟΤΕ) !!!
Ευχαριστώ πολύ αν και στενοχωρήθηκα με το "κακό", άνισος και too hard rock το δέχομαι, αλλά με Dreamhealer, as time goes by, start running, one with the world, changes και Spirit, δεν παίζει το ,"κακός"! Αλλά τι να κάνω με την νεολαία, αφού νιώθεις με τα άλλα δύο χαλάλι! Ευχαριστώ και πάλι!
Γεια σου Χρήστο! Χαχα, νταξ μωρέ, είναι πιο πολύ "κλέβω" από ότι "αντιγράφω", δηλαδή δεν λες το κομμάτι παραλλαγή του ορίτζιναλ και μου αρέσει πολύ όπως λέει ααααβαλον στο ρεφρέν αλλά και πάλι... Σαμπατον; Κλέβουμε το παγωτό από τα παιδάκια τώρα; ντροπή!
Ε, δεν έχω να πω κάτι για την εσωτερική κλίμακα του καθενός! :P Δισκάρα ζορίζομαι να το δεχτώ να σου πω την αλήθεια, ειδικά μέσα στην δισκογραφία των Helloween, δεν είναι ότι δεν τον προσπάθησα να πεις... Είναι πιο αξιοπρεπής από όσο βγαίνει στο βίντεο αλλά μιλάει και το πάθος εκεί! Αλλά σίγουρα δεν είσαι μόνος, ξέρω κόσμο που του αρέσει πολύ ο δίσκος. Φιλεράκι καραμπινάτο το Freetime του Scheepers, χαριτωμένη αδιάφορη ροκιά αλλά άλλο φίλερ εγώ δεν βλέπω. Τα κλεψιματάκια τα είπαμε! Την αγάπη μου και από εδώ!
Έστω και καθυστερημένη παρέμβαση στο βίντεο - καταρχάς θυμάμαι σα χθες να βλέπω το προφίλ σου στο φόρουμ του χαμερ και να έχεις Kai Hansen 3αδα αγαπημένων καλλιτεχνών (metallica ηταν νούμερο ένα και προσπαθώ να θυμηθώ αν το άλλο όνομα ήταν Death η KIng Diamond!!) και πριν καν γίνω φαν των κειμένων σου στο περιοδικό είχα ενθουσιαστεί! Όχι γιατί δεν ήξερα άλλο κόσμο να λατρεύει Helloween/Gamma Ray, αλλά γιατί είχα κι εγώ μια λόξα στο να θεωρώ τον Kai μια 'μπάντα' μόνο του, μια οντότητα που μπαίνει σε τέτοιες συζητήσεις, σα να μιλάμε για σχήμα! Helloween και Kai, λοιπόν. Είχα δει δίσκους τους στα ράφια και πάντα με τράβαγε το όνομα. Θυμάμαι μεγάλο ψάρωμα! Αγόρασα το Walls of Jericho στην τύχη (ειλικρινά, δεν είχα ακούσει νότα και δεν ήξερα ΤΊΠΟΤΑ για τη μπάντα - ήμουν 13 και μόλις είχα αρχίσει να αγοράζω Hammer, αλλά δεν είχε τύχει να δω κάτι για τις κολοκύθες) και ο λόγος είναι τρομερά αστείος... Επειδή σαν παιδί κι εγώ έβλεπα Wrestling, θυμόμουν το Walls of Jericho ως κάτι σχετικό με τον αντίστοιχο WWE τύπο και επειδή η μουσική στο show μ' άρεσε φουλ, λέω εδώ ήμαστε!!! Χαχαχα, δεν ξέρω με τι από όλα αυτά γελάω περισσότερο. Σοκ ο δίσκος, ομολογω΄ότι η πρώτη ακρόαση με μάγκωσε κάπως. Πολύ τραχύ, πολύ γρήγορο, πολύ ιδιαίτερο, σκέφτηκα ότι ίσως να είναι too much. Μία ευκαιρία ακόμα ήθελε και άρχισε να με πιάνει, ειδικά Murderer, Judas, Ride the Sky, Cry for Freedom, έγιναν μεγάλες αγάπες από την αρχή (απορρώ πως δεν ξεχώρισα τα Guardians, Victim of Fate, How Many Tears σε εκείνη την ακρόαση - τα αγαπημένα μου πλέον!). Λάτρεψα τη δουλειά στις κιθάρες και φυσικά τη φωνή. Η συνέχεια αναμενόμενη (Keepers, early Gamma Ray, κλπ), και ένα χρόνο αργότερα συναυλιάρα Gamma Ray/Helloween (2007) με έστειλε αδιάβαστο. Δε θα ξεχάσω ποτέ το RIde the Sky από εκείνο το βράδυ και ο λόγος είναι οτι δεν πίστευα με ΚΑΜΙΑ παναγία ότι οι GR θα παίξουν κάτι από Walls of Jericho! Φάση ούτε πέρναγε απο το μυαλό μου, οπότε με το που έσκασε το ριφ άλλαξα δέκα χρωματα, νομίζω δεν ξεπεράστηκε αυτό το σοκ όλο το υπόλοιπο βράδυ, ασχέτως που ανέβηκε και έπαιξε με τους Helloween στο τέλος (και επειδή ήμουν σχολαστικός αναγνώστης μεταλικου΄τύπου, ήξερα τα παρασκήνια κατά γράμμα, το βίωνα το 'ιστορικό' της υπόθεσης!). Στα των ρανκινγκς συμφωνώ, αν και θυμάμαι υπάρχαν κάποια τραγούδια που μου άρεσαν και στο Το The Metal (βέβαια το ότι έχω να το ακούσω μάλλον από το 10-11, ίσως λεεί παραπάνω από τη μνήμη μου) και με τη σειρά μου δηλώνω ότι το λαιβ του καλοκαιριού ήταν από τις μεγαλύτερες συναυλιακές εμπειρίες που θα ζήσουμε ποτέ. Ήθελα ένα March of Time να κλαψω λίγο γιατί με συγκλονίζει και να αναπληρώσω το ότι όταν το έπαιξαν το 07 δεν το ήξερα (!), αλλά τι να λέμε τώρα... Έχασα την πτήση μου την προηγούμενη μέρα λόγω καθυστερήσεων, ευτυχώς μου έκλεισαν νωρίς για ανήμερα του λαιβ, έφτασα πριν ξεκινήσουν, όλα ανθηρά!
Φανταστικές εμπειρίες και εξιστόρηση Θοδωρή! Τι χλατσωτό τρίποντο να σου κάτσει το Walls of Jericho! Ευχαριστώ πολύ για τις αναμνήσεις αλλά και τα καλά σου λόγια! Πρέπει να έγραφα Death στο φόρουμ του Χάμερ, είναι φυσικά μέσα στην πεντάδα και αυτοί και ο King, τρία χώραγαν, κάπως έτσι το θυμάμαι! Καταλαβαίνω απολύτως και πολύ περισσότερο από όσο μπορείς να φανταστείς τι σοκ ήταν να ακουστεί το Ride the Sky, το έπαιξαν και το '95 και φυσικά συγκλονίστηκα, κοπανήθηκα, ούρλιαξα και όλα αυτά τα πολιτισμένα! March of Time και Halloween για αρχή...;)
Επειδη χθες ειχα απροοπτη δουλεια ΑΚΑ με ζαλιζαν οι γυρω μου , το βλεπω σημερα το υπολοιπο. Οποτε τμηματικα θα σπαμαρω σχολια ενθουσιασμου η και κραξιματος Προφανως και το πρωτο Iron Savior είναι το καλυτερο τους Valley of the kings θυμαμαι την ανατριχιλα για το ομωνυμο και ποσο υπεροχο μου φανηκε το somewhere το κομματι. Guardian επιρροη βγαζει ματι οποτε χαιρομαι που την εντοπισες και εσυ. Επισης και συμφωνω ότι οι Ray ενώ εγιναν μια τουμπανο POWER METAL μπαντα , Gamma Ray ηχο δεν ξανα ακουσαμε ΑΚΑ Cave principle που είναι ΟΛΗ η αληθεια Μεχρι και powerplant γουσταρα τους Ray εστω και σαν power σκετο πλεον Στο nwο εφαγα ΜΕΓΑΛΗ κρυαδα με την στροφη σε classic heavy metal και με τις κλοπες, στο majestic γουσταρα 4-5 κομματια τα υπολοιπα φιλερς. Τελευταιος Ray δισκος που ηταν καλος για εμενα ηταν το land 2 που το εκαψαν μονοι τους δινοντας του αυτόν το τιτλο. Tα επομενα δυο ειχαν στιγμες ΠΟΛΥ καλες αλλα συνολικα , δεν ενιωσα την τριχα να σηκωνεται καγκελο. Unisonic δεν εχω ασχοληθει ιδιαιτερα, τα εχω ακουσει, συμπαθητικα αλλα μεχρι εκει. Solo Hansen καλουλι αλλα μεχρι εκει τουλαχιστον προσπαθησε να παιξει λιγο διαφορετικα να ανοιξει καμβα αλλα δεν του βγηκε πολύ καλα. Helloween βγαινει skyfall και παρα τα θεματακια του όπως αλλαγες που δεν δενουν ακριβως, και μεγαλη διαρκεια χωρις λογο είναι ένα καλο Gamma Ray κομματι. Συν ότι εχει μεσα μια μελωδια από το armaggeddon που με συγκινησε ο ατιμος. Ο δισκος ηταν όμως βαρετος και μετριος. Ρεαλιστικα ουτε από κολοκυθες ουτε από Kai περιμενω κατι πραγματικα καλο, Το μονο που θελω είναι μια Ray United tour με ralf στην φωνη και ισως και guests από παλια ΑΚΑ jan , Thomas και να το κλεισει το μαγαζι με αξιοπρεπεια και ας βγαζει μετα μεροκαματο με κολοκυθες. Παρολο που κολοκυθες αγαπω και ακουω περισσοτερο Deris εποχη παρα όλα τα υπολοιπα αυτό το μικρο πρηξιμο για τωρα , ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ :p
Περιοδεία με Ραλφ θα ήταν ιδανική, για ποιο λόγο τώρα να ακούμε Φρανκ Μπεκ ενώ υπάρχει ο Ραλφ... Thomas Nack, Uli Kusch οι καλύτεροι ντράμερ, με τρίτο τον Burchardt. Πραγματάκια από εδώ κι από εκεί υπάρχουν, η επανάληψη, η έλλειψη χαρακτήρα όσο πήγαινε (ακόμα και ηχητικά) και κυρίως η έλλειψη έμπνευσης με έχουν απογοητεύσει πολύ. Πάντως ένα Blood Religion θα παίζει συχνά... Την αγάπη μου για το Cave Principle, όταν το αναφέρει κάποιος, καταλαβαίνω ότι ξέρει για τι πράγμα μιλάει!
@@vicsdungeon Προφανως και εμεις οι πεντε ( ξερετε ποιοι ειμαστε ) ΘΕΛΟΥΜΕ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ, ΖΟΥΜΕ για να το βιωσουμε αυτό με τον Ralf full tour. Παροτι εχει χασει σε ένα ποσοστο αυτή την ουρανια χροια του και εχει σκληρυνει η φωνη του και παλι παραμενει φωναρα. Οσο για ντραμμερς , προφανως και θελω ¨¨this is Thomas nack on drumz” και φυσικα καταλαβαινεις τι εννοω. Το λιωσιμο που εχει πεσει στη βιντεοκασσετα lust for live δεν νομιζω να εχει πεσει αλλου. Όπως και στην βιντεοκασσετα συλλογη με rage,conception,helicon από την melodic metal tour. blood religion ΜΕΓΑΛΗ τραγουδαρα , ναι αυτό είναι καρα κλασσικο από τα υστερα χρονια του Kai. Cave principle και ολο το insanity θα μπορουσε οντως να είναι το μελλον, το blueprint του ευρωπαικου power metal ηχου , insanity and genious ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ κομματι , που είναι αυτοι οι Gamma Ray βρε Kai???? Που είναι ένα 18 years με την ναι θα το πω ΚΑΛΥΤΕΡΗ ερμηνεια ζωης που δινει ο RALF εκει?? τελος παντων , παμε μια ολοι μαζι να φυγει η στεναχωρια NEVER, NEVER , WE WILL NEVER RETURN TO THE PRINCIPLE!!!!!!!!!
Το cosmic chaos και το breaking the girl των red hot chilli peppers -ασχετο- ήταν τα δύο βασικά κομμάτια που κάναν το μικρό Βλάση να θέλει να παίξει τύμπανα. Είμαι μικρότερος σας αρκετά τους ray τους έμαθα κ τους λάτρεψα από το blast from the past και έπεσα πάνω στην εποχή που βγάλανε το no world order οπότε δε μπορω να είμαι αντικειμενικός Αγαπώ το drumming του Daniel αν και αναγνωρίζω ότι είναι πιο στερεοτυπικο
Δεν το έχω ακούσει ξανά αυτό, δεν νομίζω ότι ισχύει. Οι πρώιμες μορφές τους ήταν οι Gentry, Second Hell, Iron Fist (αυτά με Sielck) και Powerfool (από όπου προήλθε ο Weikath).
THE πρηξιμο continues 1994 μαθαινω ότι φευγει ο ralf, παθαινω πλακα γιατι τον αγαπουσα και τον αγαπω τον Προβατα αλλα τουλαχιστον ο Kai αναλαμβανει ξανα φωνη που στον heal me ειχε πεσει μεγαλη συγκινηση στην προηγουμενη δισκαρα. Παραγγελνω από rock city το σινγκλ περιμενω με τεραστια υπομονη να ερθει το πακετο Ηρακλειο, ερχεται επιτελους και παω σπιτι. Καθομαι στο στερεο μπροστα, βαζω το σινγκλ μπανει η εισαγωγη , ΤΡΙΧΑ καγκελο, ακουγονται οι πρωτοι στιχοι voices are calling from somewhere below, το ματι αρχιζει να βουρκωνει και αναρθρες κραυγες ακουγονται μεσα στο σπιτι, όπως o Kai ΕΠΕΣΤΡΕΨΕ! Το φιλερακι του δισκου είναι για εμενα το time to break free γιατι παρα είναι χαρουμενο για τοσο συναισθηματικα βαρυ δισκο. Fairytale ΥΠΕΡΤΑΤΟ επος, τεραστιο, το καλυτερο μικρο ολοκληρωμενο κομματι που εχω ακουσει σε ΟΛΗ την ζωη μου. Προφανως και ΕΠΡΕΠΕ να παω να τους δω όταν εμαθα από hammer ότι ερχονται στο Ροδον. Ο μικρος Νικος με το attitude η θα με αφησετε να παω η θα παω ετσι και αλλιως , ΝΑΙ φευγει παει ρωταει βρισκει το Ροδον και για δυο ωρες απλα ΖΕΙ το ονειρο. Heading of tomorrow ΟΛΟΚΛΗΡΟ ζωντανα???? Ride the sky με την ΣΩΣΤΗ ΦΩΝΗ?? Τι headbangning μου λες τωρα. Απλα ειχα γουρλωσει,γελουσα, εκλαιγα και ουρλιαζα στιχους. Και ποτε δεν θα συγχωρησω την μανα μου που την μπλουζαρα Gamma Ray που ειχα φορεσει ΔΥΟ φορες μονο, την κατεστρεψε στο πλυντηριο και την πεταξε χωρις να μου το πει! Αχ, θα βγαλω πολλα ψυχολογικα εδώ, που να αρχισω και βιντεο! :P :P
Farewell για μένα το πιο αδύναμο και μετά το Salvation's Calling (που μου αρέσει πολύ, ειδικά το κουπλέ, το ρεφρέν με το ωωωω το βρίσκω λίγο αδέξιο). Το Time to Break Free είναι μεν το πιο ανάλαφρο αλλά είναι και πολύ καλό, πάνω από τα προηγούμενα ανάλαφρα (Heaven, Rich, Your Torn) σαφώς. Και έχει και το λαρύγγι που συγκινεί, χωράει ένα μπρέηκ στο συναίσθημα, άλλωστε τι μπαίνει μετά (και κακώς δεν ανέφερα ονομαστικά). Κτηνώδες το λάιβ, μια ανατριχίλα όλο. Ποιο μπλουζάκι είχες; Με τον fangface αλά Helloween EP;
@@vicsdungeon Χαχαχα , ενας πολύ καλος φιλος από Αθηνα οπου γνωριστηκαμε με αφορμη μια pumpkin μπλουζα που φορουσε στο over the wall το 2018, με βριζει που θεωρω μετα το time to break free και το farewell συμπαθες αλλα μεχρι εκει. Salvations calling ΑΓΑΠΩ αλλα ναι τα ωωωωωωω είναι κριντζ παροτι δεν υπηρχε η εκφραση τοτε. Θα μπορουσαν να λειπουν. Ηeaven can wait αγαπω γιατι εχει αυτην την ειλικρινη παλια Hansen αισιοδοξια πριν γινει μανιερα να εχει τετοιο I want out style κομματι σε κάθε δισκο ΑΚΑ sent me a sign , heaven or hell και τετοια συμπαθητικα αλλα τιποτα παραπανω κομματια. Μεγαλη αγαπη ξεχασμενο από τα παλια το mr outlaw. Ευχαριστως εβγαζα το free time από το heading και εχωνα το mr outlaw! H μπλουζαρα που εκλαψα ηταν μια καταμαυρη με το λογοτυπο Gamma Ray και το ying yang ραφτο αριστερα στο στηθος και όχι σε τυπωμα! αγορασμενη από rock city λιγο μετα την αγορα του δισκου και μηνες πριν την συναυλια.
@@NickGlorius Αχα! Το θυμάμαι το σχέδιο, δεν το έχω δυστυχώς! Mr Outlaw έχει και αυτό αδύναμο ρεφρέν, ψήφο στο Sail On από εμένα! Send me a Sign και Heaven or Hell είναι ακριβώς αυτά που εννοούσα για τα Heaven Can Wait, Rich and Famous των δίσκων, αν και το Rich and Famous είναι σαφώς καλύτερο από όλα αυτά για μένα.
@@vicsdungeon Ω, φακ οντως το ειχα ξεχασει το sail on to dreeeeeeeamland! πωπωπω οντως πανεμορφο κομματι και οι ray που δεν θα ξανα ακουσουμε πλεον Καλα ναι rich and famous η καλυτερη I want out μανιερα του Kai μετα το I want out εδώ χθες το απογευμα το τραγουδουσαμε στο τηλεφωνο με τον άλλο τον παλαβο με gamma ray από αθηνα. Φαντασου δυο βλαμμενα το 2018 εξω από το route και αντι να πανε μεσα να βγαλουν φωτο με τον vetterli αποθεωναν το insanity and genious για δυο ωρες στην κοσμαρα τους! Που δεν περιμενε ο ενας να βρει τον αλλον στην Ελλαδα και περισσοτερο στο Ηρακλειο σε ασχετο με το power metal event. Αν ποτε συναντηθουμε εμεις οι τρεις , οντως θα ανοιξουμε καποιο ρηγμα στον χωροχρονο beyond the black hole
Δεν έχω προλάβει να δω το βίντεο όλο αλλά στα σχόλια δε βλέπω αναφορά στο έπος που κατεδαφίζει σύμπαντα The saviour/abyss of the void η επίκουρα αυτού του άσματος κάνει τους manowar να ντρέπονται... Ο φίλος από Αθήνα που αναφέρθηκε πριν
Νομίζω ότι ταυτίζομαι σχεδόν σε όλα με εξαίρεση τη βαθμολόγηση στις μετά land κυκλοφορίες 1) αδυνατώ να περιγράψω το σοκ που ένιωσα όταν έφυγε από τους Helloween, δεν μπορούσα να το πιστέψω, δεν ήξερα και το λόγο προφανώς και είχα τρελά νεύρα με το γεγονός ότι δεν τον είχαν καν στο σκίτσο του Live in the U.K. 2) το heading for tomorrow είναι για μένα το αντίστοιχο του παιδιού που έχει φάει ξύλο από γονείς και κάνει παρέμβαση η γιαγιά χαρίζοντας του ένα νέο παιχνίδι ή ένα κιλό παγωτό και το απολαμβάνει με κόκκινα ακόμα από το κλάμα μάτια 3) δεν θυμάμαι τη δημοφιλία των Helloween στα early 90s για να είμαι ειλικρινής, ίσως φταίει ότι λάτρευα τον kai και τους gamma ray, άλλωστε αυτούς είδαμε live πρώτα (αυτοί και οι sacred reich στο Πεδίον του Άρεως) πριν την πρώτη εμφάνιση των helloween στο ρόδον (που ήταν και χάλια). Στο Land παντως είχαμε ύφος οπαδού που έχει πάρει πρωτάθλημα και συναντά στο δρόμο αυτούς που με το ζόρι μένουν κατηγορία :) 4) το δικό μου ranking πάει κάπως έτσι: Heading For Tomorrow 10/10 Land Of The Free 10/10 Insanity & Genious 9/10 Sign No More 8/10 Somewhere Out In Space 7/10 Power Plant 6/10 Majestic 5/10 Land Of The Free II 5/10 No World Order 4/10 To The Metal! 3/10 Empire Of The Undead 2/10
Aυστηρός αλλά κατανοητός! Το No World Order και το Majestic θα τα έβαζα άνω του μετρίου αλλά σε γενικές γραμμές συνεννοούμαστε! Η σειρά σου πάντως εφόσον έχει τα 4 πρώτα στις πρώτες θέσεις και μετά τα 2 επόμενα, εγκρίνεται πάραυτα! Το σκιτσάκι, μέγιστη κακομοιριά! Η δημοφιλία εννοώ των Helloween γενικά, φυσικά και υπήρξε απογοήτευση παγκόσμια για τα 2 μετά τα Keeper, απλά δεν μετακινήθηκαν οι πληθυσμοί στους Gamma Ray, ένα μικρό μέρος του κοινού ακολούθησε. Έτσι το θυμάμαι εγώ τέλος πάντων, στην Ελλάδα σίγουρα τον ακολούθησαν, απλά το Sigh No More δεν έκανε καμία αίσθηση και τα στυλ που παίζουν γενικά εκεί μέσα ήταν και καταδικασμένα, ούτε καυτό power για τους μεταλλάδες οπαδούς, ούτε κατά προσέγγιση κουλ με τα δεδομένα του 1991.
@@vicsdungeon μοιάζει αυστηρό γιατί έχω πάντα κανόνα όταν ένα σχήμα έχει πάνω από έξι δίσκους να μη βάζω τον ίδιο βαθμό πάνω από δυο φορές, μόνο έτσι αποφεύγουμε ατάκες "όλα τα maiden δεκάρια και το βίρτουαλ 9.5 ρε!" :)