Ηταν μια μερα που ξημερωσε αργα που την προηγουμενη δεν επεσες για υπνο γοργα ηταν η μερα που δεν εγινε η ψυχη μας κιμας ηταν η πρωτη μας ημερα που σκεφτηκαμε εμας αυτος ο κοσμος δε πεθαινει για οτι εχει φτιαχτει σαν τον κισσο πανω στον χρονο ψαχνει να αναδειχθει ηταν εκεινη η πρωτη μερα που δεν πηγαν δουλεια γιατι καθισαν στο κρεβατι και ανταλαξαν φιλια ηταν εκεινη η πρωτη μερα που εμεινες στην φωλια γιατι εψαξες εσενα και οχι που ειν' τα κλειδια ενα πρωι που απο την ψυχη σου εφυγε ολη η σκουρια εκεινο το πρωι οι γονεις σου καναν και αλλα παιδια ηταν εκεινη η πρωτη μερα που μου ειπες μπορω που μου χαμογελασες γλυκα και βγηκες απ' την σορο η ωρα ειχε παει 10 και ακομα απορω γιατι σε βλεπω χαμογελαστο μετα απο καιρο Εκεινο το πρωι σκεφτηκαμε εμας και δε γουσταραμε να γινουμε οι σκλαβοι της χρονιας ολο πεθαινεις για τους αλλους ζησε λιγο για 'μας φερε μου πισω αυτη την μερα που σκεφτηκαμε εμας Ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας που ολα της τα δευτερολεπτα κυλουσαν για μας ηταν η μερα που δε σε εννοιαζε τι λεει ο ντουνιας ειχες την αυρα του νερου και την μορφη της φωτιας (ναι) ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας τοτε που ολα σου τα θελω ηταν μονο για 'μας και επαιζες οπως παιζουν τα παιδια της γειτονιας ειχες το χρωμα του ουρανου την μυρωδια της στεριας Εκεινο το πρωι θυμαμαι να μιλας με πυγμη και στην τηλεοραση δεν κοιταξες για μια στιγμη γιατι αυτοι ειναι ολοι ρουφιανοι και το πηρες γραμμη πως για να ζησουμε εμεις ορθιοι θα πεσουν αυτοι Ειναι η μερα που σκεφτηκαμε εμας γιατι εχει φτασει μεσημερι και εσυ ακομα γελας και αυτα τα νιατα μας πετανε σαν πουλια απ' τα κλαδια δουλεψαμε και φαγαμε ολοι απο την ιδια σοδια και το απογευμα της μερα το θυμαμαι καλα δεν εκβιαζανε τους γερους μας για λιγα ψιλα οσοι μας χλεβαζαν την μερα μας κοιτανε δειλα κι οι τυραννοι μας μες στο χωμα σκεπασμενοι καλα αυτη την μερα με αγαπησες για πρωτη φορα αν εισαι διπλα μου στο θερος θα ειμαι εκει στην σπορα αν με κρατας εσυ τον Νοτο θα ειμαι εγω στον Βορρα μπροστα στο ιδιο το αποσπασμα, στην ιδια σειρα κ' ηρθε το βραδυ της ημερας που σκεφτηκαμε εμας και σβησαμε στην ζεστασια μιας παιδικης αγκαλιας αυτη η ζωη κραταει οσο και το φως της φωτιας που αναψαμε την πρωτη μερα που σκεφτηκαμε εμας Ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας που ολα της τα δευτερολεπτα κυλουσαν για μας ηταν η μερα που δε σε εννοιαζε τι λεει ο ντουνιας ειχες την αυρα του νερου και την μορφη της φωτιας (ναι) ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας τοτε που ολα σου τα θελω ηταν μονο για 'μας και επαιζες οπως παιζουν τα παιδια της γειτονιας ειχες το χρωμα του ουρανου την μυρωδια της στεριας Ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας που ολα της τα δευτερολεπτα κυλουσαν για μας ηταν η μερα που δε σε εννοιαζε τι λεει ο ντουνιας ειχες την αυρα του νερου και την μορφη της φωτιας (ναι) ηταν η μερα που σκεφτηκαμε εμας τοτε που ολα σου τα θελω ηταν μονο για 'μας και επαιζες οπως παιζουν τα παιδια της γειτονιας ειχες το χρωμα του ουρανου την μυρωδια της στεριας
+kris hahaha μην εισαι χαζος ρε και κολλημενος δες τον +FORIS MC σαν τρολλ ενας καλος τρολλας ειναι η συνεχεια τον yonka mayonka ενα πραγμα αλλα με πολυ fail name..
Ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχουν παιχτεί. Ανατριχίλα. Γροθιές από εικόνες μέσα στο μυαλό. Ζω για την ημέρα που τραγούδια σαν και αυτό, θα διδάσκονται στα σχολεία στο μάθημα "Λογοτεχνία και Ποίηση"- Αν και φοβάμαι πως σε αυτή τη χώρα δεν θα ξημερώσει ποτέ... Καληνύχτα και καλό Χειμώνα.
Εκείνο το πρωί σκεφτήκαμε εμάς και δεν γουστάραμε να γίνουμε οι σκλάβοι της χρονιάς!όλο πεθαίνεις για τους άλλους ,ζήσε λίγο για μας!! Φέρε μου πίσω αυτή τη μέρα που σκεφτήκαμε εμας..
Στίχοι (συγνώμη για τυχόν λάθη ή κενά ) : Ήταν μια μέρα που ξημέρωσε αργά , που την προηγούμενη δεν έπεσες για ύπνο γοργά . Ήταν η μέρα που δεν έγινε η ψυχή μας κιμάς , ήταν η πρώτη μας ημέρα που σκεφτήκαμε εμάς . Αυτός ο κόσμος δε πεθαίνει για ό,τι έχει χαθεί , σα τον κισσό πάνω στο χρόνο ψάχνει να αναδειχθεί . Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που δεν πήγαν δουλειά , γιατί καθίσαν στο κρεβάτι κι αντάλλαξαν φιλιά . Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που έμεινες στη φωλιά γιατί έψαξες εσένα και όχι που ειν'τα κλειδιά . Ένα πρωί που απ'την ψυχή σου έφυγε όλη η σκουριά , εκείνο το πρωί οι γονείς σου κάναν κι άλλα παιδιά. Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που μου είπες "μπορώ" , μου χαμογέλασες γλυκά και βγήκες απ'τη σωρό . Η ώρα έχει πάει δέκα και ακόμα απορώ , γιατί σε βλέπω χαμογελαστό μετά από καιρό. Εκείνο το πρωί σκεφτήκαμε εμάς και δε γουστάραμε να γίνουμε οι σκλάβοι της χρονιάς , όλο πεθαίνεις για τους άλλους , ζήσε λίγο για μας . Φέρε μου πίσω αυτή τη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας . Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς είχες το χρώμα του ουρανού , τη μυρωδιά της στεριάς. Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μία στιγμή , γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιάνοι και το πήρες γραμμή πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα πέσουν αυτοί. Είναι η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς γιατί έχει φτάσει μεσημέρι και'συ ακόμα γελάς . Κι αυτά τα νιάτα μας πετάνε σα πουλιά απ΄τα κλαδιά , δουλέψαμε και φάγαμε όλοι απ'την ίδια σοδειά και το απόγευμα της μέρας που θυμάμαι καλά δεν εκβιάζανε τους γέρους μας για λίγα ψιλά . Όσοι μας χλεύαζαν τη μέρα μας κοιτάνε δειλά και οι τύραννοι μας μες στο χώμα σκεπασμένοι καλά . Αυτή τη μέρα με αγάπησες για πρώτη φορά , αν είσαι δίπλα μου στο θέρος θα'μαι κει στη σπορά . Άμα κρατάς εσύ το νότο , θα'μαι γω στο βορρά , μπροστά στο ίδιο το απόσπασμα στην ίδια σειρά . Κι ήρθε το βράδυ της ημέρας που σκεφτήκαμε εμάς και σβήσαμε στη ζεστασιά μιας παιδικής αγκαλιάς . Αυτή η ζωή κρατάει όσο και το φως της φωτιάς που ανάψαμε την πρώτη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς. Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας. Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς , είχες το χρώμα του ουρανού , την μυρωδιά της στεριάς. Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας . Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς , είχες το χρώμα του ουρανού , την μυρωδιά της στεριάς.
παιδιά ο Βαλαντη είναι μια κατηγορία από μόνος του βασικά. επόμενος δεν μπορώ να τον συγκρίνω πχ με λεξ η με μκ η με τον Βλακα τον υπο. επειδή κάνει κάτι διαφορετικό έχει άλλο στόχο και στίχο χρόνια τώρα. άποψη μ έτσι
Βαλαντη αυτο που εχεις μεσα σου με τον καιρο οριμαζει και μεγαλωνει ομορφα ρε φιλε! Και μαζι σου μεγαλωνουμε ομορφα και εμεις! Ευχαριστουμε για ολα....
για εμένα καλύτερο ελληνικό σχήμα μετα τους FF.C κανετε απιστευτη δουλεια τόσα χρονια απο την πτώση τον αγγέλων απο τα πρωτα σας βήματα και δεν το μετάνιωσα στιγμη που απο τοτε σας παρομοίαζα με γίγαντες της ελληνικής σκηνής φοβερή οπως παντα συνεχίστε δυνατά μάγκες δεν εχετε ταβάνι και μπραβο σας!!!!!!! ΥΓ: ΣΤΙΧΟΙΜΑ Η ΔΙΚΙΑ ΜΑΣ ΦΑΣΗ!!!!!!!
Ήταν μια μέρα που ξημέρωσε αργά που την προηγούμενη δεν έπεσες για ύπνο γοργά Ήταν η μέρα που δεν έγινε η ψυχή μας κιμάς Ήταν η πρώτη μας ημέρα που σκεφτήκαμε εμάς Αυτός ο κόσμος δεν πεθαίνει για ότι έχει φτιαχτεί σαν τον κισσό πάνω στον χρόνο ψάχνει ν' αναδειχθεί Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που δεν πήγαν δουλειά γιατί καθίσαν στο κρεβάτι κι ανταλλάξαν φιλιά Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που 'μεινες στη φωλιά γιατί έψαξες εσένα κι όχι που 'ν' τα κλειδιά Ένα πρωί που απ' την ψυχή σου έφυγε όλη η σκουριά εκείνο το πρωί οι γονείς σου κάναν κι άλλα παιδιά Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που μου είπες μπορώ μου χαμογέλασες γλυκά και βγήκες απ' τη σωρό Η ώρα είχε πάει δέκα και ακόμα απορώ γιατί σε βλέπω χαμογελαστό μετά από καιρό Εκείνο το πρωί σκεφτήκαμε εμάς και δεν γουστάραμε να γίνουμε οι σκλάβοι της χρονιάς όλο πεθαίνεις για τους άλλους ζήσε λίγο για μας φέρε μου πίσω αυτή τη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς που όλα της τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας Ήταν η μέρα που δεν σ' ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς Είχες τη αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς είχες το χρώμα του ουρανού τη μυρωδιά της στεριάς Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μία στιγμή γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιάνοι και το πήρες γραμμή πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα πέσουν αυτοί Είναι η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς γιατί έχει φτάσει μεσημέρι κι εσύ ακόμα γελάς κι αυτά τα νιάτα μας πετάνε σαν πουλιά απ' τα κλαδιά Δουλέψαμε και φάγαμε όλοι από την ίδια σοδειά και το απόγευμα της μέρας το θυμάμαι καλά δεν εκβιάζανε τους γέρους μας για λίγα ψιλά Όσοι μας χλεύαζαν τη μέρα μας κοιτάνε δειλά κι οι τύραννοι μας μες το χώμα σκεπασμένοι καλά Αυτή τη μέρα με αγάπησες για πρώτη φορά Αν είσαι δίπλα μου στο θέρος θα 'μαι εκεί στη σπορά Άμα κρατάς εσύ το νότο θα 'μαι εγώ στο βορρά μπροστά στο ίδιο το απόσπασμα στην ίδια σειρά Κι ήρθε το βράδυ της ημέρας που σκεφτήκαμε εμάς και σβήσαμε στη ζεστασιά μιας παιδικής αγκαλιάς Αυτή η ζωή κρατάει όσο και το φως της φωτιάς που ανάψαμε την πρώτη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς που όλα της τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας Ήταν η μέρα που δεν σ' ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς Είχες τη αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς είχες το χρώμα του ουρανού τη μυρωδιά της στεριάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς που όλα της τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας Ήταν η μέρα που δεν σ' ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς Είχες τη αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς είχες το χρώμα του ουρανού τη μυρωδιά της στεριάς
Ήταν μια μέρα που ξημέρωσε αργά , που την προηγούμενη δεν έπεσες για ύπνο γοργά . Ήταν η μέρα που δεν έγινε η ψυχή μας κιμάς , ήταν η πρώτη μας ημέρα που σκεφτήκαμε εμάς . Αυτός ο κόσμος δε πεθαίνει για ό,τι έχει χαθεί , σα τον κισσό πάνω στο χρόνο ψάχνει να αναδειχθεί . Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που δεν πήγαν δουλειά , γιατί καθίσαν στο κρεβάτι κι αντάλλαξαν φιλιά . Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που έμεινες στη φωλιά γιατί έψαξες εσένα και όχι που ειν'τα κλειδιά . Ένα πρωί που απ'την ψυχή σου έφυγε όλη η σκουριά , εκείνο το πρωί οι γονείς σου κάναν κι άλλα παιδιά. Ήταν εκείνη η πρώτη μέρα που μου είπες "μπορώ" , μου χαμογέλασες γλυκά και βγήκες απ'τη σωρό . Η ώρα έχει πάει δέκα και ακόμα απορώ , γιατί σε βλέπω χαμογελαστό μετά από καιρό. Εκείνο το πρωί σκεφτήκαμε εμάς και δε γουστάραμε να γίνουμε οι σκλάβοι της χρονιάς , όλο πεθαίνεις για τους άλλους , ζήσε λίγο για μας . Φέρε μου πίσω αυτή τη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας . Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς είχες το χρώμα του ουρανού , τη μυρωδιά της στεριάς. Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μία στιγμή , γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιάνοι και το πήρες γραμμή πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα πέσουν αυτοί. Είναι η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς γιατί έχει φτάσει μεσημέρι και'συ ακόμα γελάς . Κι αυτά τα νιάτα μας πετάνε σα πουλιά απ΄τα κλαδιά , δουλέψαμε και φάγαμε όλοι απ'την ίδια σοδειά και το απόγευμα της μέρας που θυμάμαι καλά δεν εκβιάζανε τους γέρους μας για λίγα ψιλά . Όσοι μας χλεύαζαν τη μέρα μας κοιτάνε δειλά και οι τύραννοι μας μες στο χώμα σκεπασμένοι καλά . Αυτή τη μέρα με αγάπησες για πρώτη φορά , αν είσαι δίπλα μου στο θέρος θα'μαι κει στη σπορά . Άμα κρατάς εσύ το νότο , θα'μαι γω στο βορρά , μπροστά στο ίδιο το απόσπασμα στην ίδια σειρά . Κι ήρθε το βράδυ της ημέρας που σκεφτήκαμε εμάς και σβήσαμε στη ζεστασιά μιας παιδικής αγκαλιάς . Αυτή η ζωή κρατάει όσο και το φως της φωτιάς που ανάψαμε την πρώτη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς. Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας. Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς , είχες το χρώμα του ουρανού , την μυρωδιά της στεριάς. Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , που όλα τις τα δευτερόλεπτα κυλούσαν για μας , ήταν η μέρα που δε σ'ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς , είχες την αύρα του νερού και τη μορφή της φωτιάς , ναι . Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς , τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μόνο για μας . Και παίζεις όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς , είχες το χρώμα του ουρανού , την μυρωδιά της στεριάς. lyrics-hiphop.blogspot.gr/
Το μόνο που ζητάω λοιπόν από πολλούς είναι που και που να εκτιμάτε κάποιους ανθρώπους που σας μοιράζουν απλόχερα συναισθήματα και μελωδίες.Όχι μόνο κριτική και ψάξιμο ψεγαδιών..Αφήνουν την ψυχή τους και όχι... τα βρακιά τους,αν δεν το`χετε καταλάβει...
Κι ήρθε το βράδυ της ημέρας που σκεφτήκαμε εμάς, και σβήσαμε στην ζεστασιά μιας παιδικής αγκαλιάς, αυτή η ζωή κρατάει όσο και το φως της φωτιάς, που ανάψαμε την πρώτη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς! Χαιρετισμούς και αγάπη εκεί στην κορυφή Xplicit!!
+SHAD3 Twra to da. Sorry pou des se rwthsa ti na akouw, pragmatika kai epishs pou topotheteis akrivws to ''glyfths''? To idio pragma pou lew gia p.x. sio kai allous rap/trap tragoudistes eipa kai se mide giati me kavlwse auto pou akousa. Twra esena to provlima sou poio einai?
Ήταν μια μέρα που ξημέρωσε αργά που την προηγούμενη δεν έπεσες για ύπνο γοργά Ήταν η μέρα που δεν έγινε η ψυχή μας κιμάς ήταν η πρώτη μας ημέρα που σκεφτήκαμε εμάς αυτό ο κόσμος δεν πεθαίνει για ότι έχει φτιαχτεί Σαν το giso πάνω στον χρόνο ψάχνει να αναδειχθεί Ήταν εκείνη πρώτη μέρα που δεν πήγαν δουλείαν Γιατί κάθισαν στο κρεβάτι και αντάλλαξαν φιλιά ήταν εκείνη πρώτη μέρα που έμεινε στην φωλιά Γιατί έψαχνε σε σένα και όχι πουντα κλειδιά Ένα πρωί που από την ψυχή σου έφυγε όλοι η σκουριά εκείνο το πρωί οι γονείς σου κάναν και άλλα παιδιά ήταν εκείνη πρώτη μέρα που μου είπες μπορώ Μου χαμογέλασες γλυκά και βγήκες απ την σωρό η ώρα έχει πάει δέκα και ακόμα μπορώ γιατί σε βλέπω χαμογελαστό μετά από καιρό Εκείνο το πρωί σκεφτήκαμε εμάς και δεν γουστάραμε να γίνουμε οι σκλάβοι της χρονιάς όλο πεθαίνεις για τους άλλους ζήσε λίγο για μας φέρε μου πίσω αυτή την μέρα που σκεφτήκαμε εμάς ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς που όλα της τα δευτερόλεπτα κυλούσαν Για μας ήταν η μέρα που δεν σε ένοιαζε τι λέει ο ντουνιάς Είχες την αύρα του νερού και την μορφή της φωτιάς (Ναι) Ήταν η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς τότε που όλα σου τα θέλω ήτανε μονο για μας και έπαιζες όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς Και ως το χρώμα του ουρανού τη μυρωδιά της στεριάς Εκείνο το πρωί θυμάμαι να μιλάς με πυγμή και στην τηλεόραση δεν κοίταξες για μια στιγμή γιατί αυτοί είναι όλοι ρουφιανοι και το πήρες γραμμή πως για να ζήσουμε εμείς όρθιοι θα να πέσουν αυτοί Είναι η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς γιατί έχει φτάσει μεσημέρι και εσύ ακόμα γελάς Και αυτά τα νιάτα μας πετάνε σαν πουλιά απ τα κλαδιά δουλέψαμε και φάγαμε όλοι από την ίδια σοδειά Και το απόγευμα της μέρας το θυμάμαι καλά δεν εκβιαζανε τους γέρους μας για λίγα ψιλά όσοι μας χλευαζαν την μέρα μας κοιτάνε δειλά και οι τύραννοι στο χώμα σκεπασμένοι καλά Αυτοί την μέρα με αγάπησες Για πρώτη φορά αν είσαι δίπλα μου στο θέρος θα είμαι εκεί στην σπορά αν κρατάς εσύ τον νότο θα είμαι εγώ στον βορρά Μπροστά στο ίδιο το απόσπασμα στην ίδια σειρά και ήρθε το βράδυ της ημέρας που σκεφτήκαμε εμάς ζήσαμε στην ζεστασιά μιας παιδικής αγκαλιάς αυτή η ζωή κρατάει όσο και το φως της φωτιάς που ανάψαμε την πρώτη μέρα που σκεφτήκαμε εμάς
"ήτανε η μέρα που σκεφτήκαμε εμάς,τότε που ολα σου τα ήτανε μόνο για μας κι έπαιζες όπως παίζουν τα παιδιά της γειτονιάς,είχες το χρώμα του ουρανού,την μυρωδιά της στεριάς"
χρονια μας πολλα! μπορει να μην ειναι η ημερομηνία μας αλλα καποτε ειχα γιορτη καθε μερα που σε ειχα χορις να το καταλαβενα η να μπορουσα να στο δείξω σαν περσυ ημασταν μαζι περσυ δεν ηταν τπτ μα φετος ειναι τα παντα! δε ξερω αν θα το δεις ποτε η θα καταλαβεις οτι ειμαι εγω.. μα ελπιζω να προσέχεις να αγαπας τον εαυτο σου και τη ζωη σου ζητω συγνωμη καποτε ειχα γραψει οτι ευχαριστω που με αφησες να σου προσφερω χαμογελο συγνώμη που στο πείρα συγνωμη που δε φανικα αρχιδατος και στο επαιζα ολο! μα ημουν, κ ειμαι κανω θεραπεία εδω και 4ης μηνες τα παω καλά εχω κοψει τα παντα σε ευχαριστώ για οτι μου προσφερες και τι μου εδωσες θα το τελειωνα εδω.. μα δε ξες ποσο θα ηθελα να χησουμε αλλη μια νυχτα αλλη μια μερα μαζι!!! 14/15
Κατα την γνωμη μου αυτο το κομματι ειναι γραμμενο και αναφερεται στα καθημερινα συμβαντα και συναισθηματα του σημερινου μεσου λαικου ανθρωπου και έμμεσα θηγει καποια κοινωνικα ζητηματα
"Δεν είναι πλέον αρκετό να γίνονται πολιτικές ταινίες: πρέπει να κάνει κανείς ταινίες πολιτικά." Ζαν-Λικ Γκοντάρ Ο Βαλάντης το 'χει καταφέρει με τους στίχους του. Επάξια συνοδοιπόρος η Μαρίνα!
Ότι "δουλειές " και αν κάνουν, τέτοια ΚΟΜΜΑΤΆΡΑ δεν θα βγάλει κανένας , ΝΑ ΞΈΡΕΤΕ Το μόνο που ΘΈΛΩ είναι να μην υπάρχει άνθρωπος που να μην ζει έτσι , λίγα ΘΈΛΩ ξέρω, χααχαχχαχααχα Όταν καταλάβουν άλλοι ραπερς ότι όλα τα γράφουν γύρο από το νόημα αυτουνού του τραγουδιού, θα έχουν γεράσει. Την Αγάπη μου σε αυτό το αληθινό αλάνι.
Hταν εκεινη η πρωτη μερα που μου ειπες μπορω που μου χαμογελασες γλυκα και βγηκες απ' την σορο η ωρα ειχε παει 10 και ακομα απορω γιατι σε βλεπω χαμογελαστο μετα απο καιρο Εκεινο το πρωι σκεφτηκαμε εμας και δε γουσταραμε να γινουμε οι σκλαβοι της χρονιας ολο πεθαινεις για τους αλλους ζησε λιγο για 'μας φερε μου πισω αυτη την μερα που σκεφτηκαμε εμας