ეს ფილმი უნდა გაფერადდეს აუცილებლად. რატომ არ მიკვირს.რომ გენიალური გიორგი შავგულიძე სამყაროს ცენტრიდან, ქუთაისიდან იყო, როგორც ბევრი გენიოსი, ვინებმაც ეპოქა შექმნეს. ქუთაისი ხომ ქალაქი არ არის, ეს არის ურთიერთობა და იუმორის ნაკრძალი. მარჯანიშვილის თეატრიც კი ქუთაისიდან გადმოვიდა. მთელი კულტურული დასი გამოდის. ნამდვილი საბადოა ქუთაისი არტისტების, მწერლების და უბრალოდ კარგი ხალხის. ვენაცვალე ჩემს ქუთაისს
უფალმა დაუმკვიდროს ცათა სასუფეველი, იქ სადაც მართალნი განისვენებენ.უდაოდ ლამაზი და ნიჭიერი მსახიობი იყო.....საოცარი მიხრა მოხრა, მოძრაობა,.პლასტიკა, მზერა, მეტყველება.... შეუძლებელია ნახო მისი ცეკვა და დაგავიწყდეს.....ჰოლივუდის ვარსკვლავივით იყო განუმეორებელი გიორგი შავგულიძე.მეუღლეც რა ლამაზი ქალბატონი ყოლია......არც ერთი სპექტაკლი ვიცი და ყველას სიამოვნებით ვნახავდი მისი შესრულებით....საერთოდ ყველა ძველი მსახიობის შესრულებით......საოცრები იყვნენ ყველანი თითეული მათგანი ბუმბერაზი და განუმეორებელი.უფალმა აცხონოს ყველა......პატარამ ვნახე დავით გურამიშვილი და წარუშლელი შთაბეჭდილება დატოვა ჩემში.....კარგად უთქვამთ მასზე ( კაცი, რომელიც დააკლდა ქალაქს) მე ვიტყოდი, რომ საქართველოს, რადგან ასე ერთად სილამაზე , ნიჭი, ადამიანობა და საქმის სიყვარული იშვიათია.მადლობა პროექტის ავტორს...
არ შეჭამეს ტვინი...დაასვენეთ ეს კაცი სამარეში...გეგონება ვინმე ქვეყვის გადამრჩენი ან გმირი ოყოს...შეეშვით რა...თუ თემას ვერპოულობთ...სულ ამ კინტოზე აღარ გეყოთ საუბარი...
ქართველი არტისტების განუმეორებელი თაობა. ისინი,ნამდვილად იმსახურებენ ქართველი ერისგან დაფასებას და სიყვარულს. თუ, ადამიანი შინაგანად ლამაზი სულის არ არის, .... მისთვის ნათელიც ბნელია.
აი ასეთი ლექსი მიუძღვნა მიხეილ ქვლივიძემ ჟორა შავგულიძეს და თქვენ ერთი გადაცემაც არ გემეტებათ მისთვის? რამდენი ჩვენგან წასული კაცის ვერ გადავიხდით ვერასდროს ამაგს, მაგრამ ის ერთი სხვა იყო მაინც - კაცი, რომელიც დააკლდა ქალაქს. ჩვენ მას შორიდან ვიცნობდით მხოლოდ, ვნატრობდით მასთან ქუჩაში გავლას, მან კი გულები დაგვწყვიტა ბოლოს - კაცმა, რომელიც დააკლდა ქალაქს. მისი დაკარგვის მწარეა განცდა (ვერ ამოვავსებთ ცარიელ ალაგს), რადგან ვერც ერთი ვერ მივალთ მასთან - კაცთან, რომელიც დააკლდა ქალაქს. და ეხლა, როცა სუფრაზე, სადმე, თვალს მოვკრავთ ღიმილს - ნაცნობს და ალალს, წარმოგვიდგება ძვირფასი სახე კაცის, რომელიც დააკლდა ქალაქს... და თითქოს ვითვლით - ისევ და ისევ გულში დაგროვილ სიკეთის მარაგს და ღმერთს ვთხოვთ: ღმერთო, გვაცხოვრე ისე, რომ ჩვენც ოდესმე დავაკლდეთ ქალაქს!