Yükseklik korkum vardır. Fakat denizi seyretmek için korka korka da olsa Perşembe yolundaki o uçurumlaradan aşağı bakardım. Ulusoy otobüsü ile Trabzon'dan İstanbul'a giderken tabii ki.
@@necdetaydn Perşembe koylarındaki o uçurumların dibindeki bulanık yeşil denizi severdim. Korka korka bakardım. Otobüs zaten yüksek bir de uçurumun kıyısından giderdik. O uçurumlarla dolu yollarda adım başı keskin virajlar da cabası idi.Dalgaların kayalara vurarak bembeyaz köpükler çıkarmasına hayrandım. Samsundan çıktıktan sonra artık sağa değil de yola bakardım.Samsundan sonra deniz yoktu. Yolculuğun devamının tadı olmazdı.
O zamanlarda tek şeritte 30 km hızla konvoy olan arabalar, şimdi çift şeritli yollarda hız yapmaktan radara yakalanıyorlar mış diye şikayet ediyorlar. Nerden nereye
Çocukken o yoldan çok geçtim otobüslerimiz vardi gidiyordum bende gezmeye .. Eğlenceliydi ama tehlikeli yoldi yapıldıktan sonra rahatladı ulaşım.. ama eski gunler güzelmiş
Videoda olduğu gibi o zaman yollar çok bozuktu. Hep tek şeritliydi. Kolay kolay araba sollayamazdın. Rahat gidemezdin.Şimdiki gibi rahat değildi. Şimdi rahat allah razı olsun güzel yol yaptılar. Çok rahat gidiyoruz.
Yöre halkının denize girecek yeri çok azaldı. Yolları korumak için sahillere kayalar döküldü halkın çoğu kayalar üzerinden denize giriyor (başarabilen). Fındıklılıyım
Yollar tek şeritti, hatalı sollarsan kafa kafaya girmek kaçınılmazdı. Mecburen ağır giden kamyonların arkasına takılıp gidilirdi.Bolu dağını da tomruk yüklü kamyonların arkasından çıkardık. Düzce'ye gelince yol ferahlar, sollamalar başlardı. Sollamalarla birlikte kazalar da başlardı. şimdiki gibi arkadan çarpma değil kafa kafaya çarpışma. O yollarda ne canlar gitti.
30 sene Karadeniz bölgesinde pazarlama yaptım istanbul dan her ay bu yolları kullandık çok zor yollar dı hele Fatsa ordu arası boloman virajları ama güzel yıllardı
Bende yilardir bu videonun sarkilarini ariyorum. Ben sadece iki sarki bulabildim. 4:23 sarkinin adi „Muhtar“ ve Ezgi Merte ayit ve 4:54 „Zoruma Gider“ ve Sinan Zorbeyin sarkisi. Öbürlerini bende cözemedim.
İlk baştaki yol Ordu virajları Boloman Perşembe arası sol taraftaki ada ele verdi hoynat adası. Önde Ulusoy hey gidi o da kapandı. Eskiden o yolda bir tırın peşine takılırdın Fatsa Ordu arası 2 saat olurdu ama güzel yollardi 😊 Şimdi Ordu'dan Trabzon'a normal hızda90-100km 2 saat sürüyor, o zamanlar bu yoldan 4-5 saati vardır herhalde.
O yıllarda Trabzon -Giresun arası şehirlerarası otobüsle birbuçuk saat sürerdi. Giresun'da Gebeş'in lokantasında ilk molayı verirdi. Kimileri iner çorba içerlerdi. Hey gidi günler hey. Gençlik vadı, Trabzon'dan İstanbul'a otobüsle gitmeye bayılırdım.
@@basakaycindonmez9977 Şimdi Trabzon Giresun arası 2,5-3 saat sürüyor Trabzon Ordu arası 3-3,5 saatte geliyor otobüs o yıllarda daha hizliymiş demek. Yani şimdi 15.00 Trabzon'dan kalkan otobus 18.00-18.30 gibi Ordu otogardan yolcu alıyor. Ordu Giresun arası 40 km sen hesap et.
@@ordulukaradeniz52 Acaba ben mi yanlış hatırlıyorum. Yada o zamanki otobüs şöförleri daha mı çok hız yapardı? Radar yok, EDS yok belki de öyle idi. Babam hayatta olsa ona sorardım. Artık bizde o günleri bilenlerden kimse kalmadı.
@@basakaycindonmez9977 Allah rahmet eylesin öncelikle. Belki şu olabilir o zamanlar Trabzon'da yolcu doldurup doğrudan geliyor olabilir şimdi bir çok firma var. Trabzon'dan kalkan firma Ordu'ya gelene kadar belki 10 tane otogara girip çıkıyor Akçaabat, Beşikdüzü, Görele, Tirebolu Giresun vs vs birde Piraziz Gülyalı oralarda 30 dakika mola veriyorsa günümüzde 3 saat 3,5 saat makul otobüs için. Ama yinede eski tek şeritli yollarda 1,5 saat Trabzon Giresun arası olamaz gibi birde her ilçenin içinden geçiyorsun yani çok zor senin yanlış hatırlıyor olabilme ihtimalin yuksek 😊
Aynen bizde de vardı 97_98 çift etiket balon kuşak rizelilerde sport 98 yazardı bagaj kapaklarında. 97 ekim ayında sıfır almıştık. Vay be yıllar.yalnız bu araba 96 yada 97 model çünkü 98 lerin hız göstergesinde saat yoktu
Yorumlara bakıyorumda ne kadar basit.Her sene gidip geliyorum 95 doğumluyum hala giderim ve yolları hatta bazen yılda iki kez geçerim o yollardan.18 saatlik yol çekerim.Eski halinide de 24 saatte giderdim.Korkudan kafamı kaldıramazdım.Hatta bir keresinde uçurumdan uçan arabayı çekenlere tanık oldum.Hep korkardım o yollardan.Neymiş eski hali iyi miş.Kardeşim sen darı ambarında da olsun açım dersin bu kafayla.Yazık.
Haklısın Ayşegül hanım. Sen o gerzekalılara bakma. Bunlar yapılan hizmetleri beğenmezler ama en çokda onlar kullanır. Ben de Karadenizliyim o eski yolları çok iyi bilirim. Her sene onlarca araç denize uçtmuştu, ne ocaklar sönmüştü. Yapılan hizmetleri beğenmeyenler bildiğin beyinsiz takımı....
Elbette eski hali çok daha tehlike arzediyordu. Çok da can almıştı. Şimdi otobanlarda da çok kaza oluyor. Şimdiki yollarda hergün birkaç kaza haberi var. Otobana çıkan hız yapıyor. Kafa kafaya çarpışma riski yok. Fakat bu defa da tırın altına giriyorlar. Virajı alamıyorlar. Eski otobüs şöförleri viraja yaklaşırken hızlarını azaltırlardı. Yolcu olarak gözlerimizi kapamış olsak bile hızın azalmasından viraja gireceğimizi anlardık. Bir de o kadar çok direksiyon hakimiyetini kaybederek kaza yapan var ki...Merak ettim direksiyon hakimiyeti niçin kaybedilir diye sorgulama yaptım. Cevaplarda bir çok teknik açıklamalara rastladım."Koçboynuzu geçidinden geçerken yol o kadar dardı ki otomobillerin biri durur karşıdan gelene yol verir sonra kendisi geçerdi. Kamyonların tekerlerinin yarısı boşta giderdi. Muavinler aşağı iner şöföre taktik verirlerdi. Şimdi uçak pisti gibi yollarda, emniyet şeridinde durmuş tırlara arkadan çarpıyorlar. Kınamak için asla söylemiyorum. Otobanlarda bu şekilde birçok can gitti. Ne olur yola çıkanlar ne yola ne otomobile ne de kendilerine o kadar güvenmesinler. Yoldur;İ otoban bile olsa tümsek çıkar, mıcır kalıntısı olur, yağ dökülmüş olur;otomobil 4 teker üzerinde giden bir makinedir. Makine dediğin ummadığın anda arıza yapabilir. Şöfür ise insandır. Etten kemikten ve sinirlerden meydana gelmiştir. Bir an dalgınlık yapar, güneşten gözü kamaşır, kalp krizi geçirebilir. En iyisi temkinli olmak ve aşırı hız yapmamaktır. Gerisi Allah'ın takdirine kalmıştır. Sağdan, soldan, arkadan gelen vurursa da yapacak bir şey yoktur. Allahım kimsenin başına kaza bela vermesin, kimseyi yollarda bırakmasın.
@@basakaycindonmez9977 35 yadı dayım 90 lı yıllarda bolaman virajlatından otobüsle çok geçtik ailemle. Ordudan termeye giderdik sürekli. O zamanın otobüs şoförleri o kadr dikkatliydi ki anlatamam. Hiçbir zaman kaza yaşamadık. Aşırı yavaslarlardı virajlarda. Ne günlerdi ya. Korkudan uçuruma bakamazdım annem hatim indirirdi :)
@@floriography6739 Evet yavrucuğum. O zamanlar yollar bozuktu fakat şoförler daha dikkatli idi. Dikkatli olmazsan yallah uçurumdan aşağı Karadeniz'in azgın dalgalarına. Gerçi kazalar da olmaz değildi. Özellikle uykusuz otobüs ve kamyon şoförlerinin gözü bir an daldı mı kazaya davetiye çıkarırdı. Yollar çift yönlü olduğu için hatalı sollamalar ölümlü kazalara sebep olurdu.Biz Ulusoy'un müdavimi idik. Zaten Trabzon'da Ulusoylar, annemlerin mahalle komşusuydu. Trabzon-İstanbul arası yetmişli yıllarda 22 saatti. Altmışlı yıllarda da aynı yolu birkaç defa gitmiştim. Fakat o zaman çocuk olduğum için kaç saat tuttuğunu bilemiyordum.Ulusoy'da her zaman çift şoför çalışırdı. Muavin şoförün yanındaki koltukta otururdu ve o da şoför gibi uyumazdı. Gece olunca şoförü asla yalnız bırakmazdı. Bıdı bıdı bıdı bıdı konuşurlardı. Bu konuşmalar şoförü uyanık tutardı.(Babam bileti hep şoför arkasındaki koltuktan aldığı için rahatça gözlem yapardım.) Babam yol boyunca hiç uyumazdı. Sigara üstüne sigara içerdi. Annemin başı arada bir öne düşerdi. O da dalarak uyumazdı. Ya bana ne oluyordu? Sanki otobüsü ben mi kullanıyordum ki benim de gözlerim faltaşı gibi açık yola bakardım. Yola çıktığımızda manzarayı seyredeyim diye cam kenarına otururdum. Ancak gece serini başlayınca, annem üşümeyeyim diye beni koridor tarafındaki koltuğa alırdı.Babam da sağ ön koltuğun koridor tarafındakini tercih ederdi. Gece ilerledikçe yolcuların çoğu uykuya dalardı. Şöför, muavin, babam ve arka koltuklardan birkaç erkek yolcu hala uyanık olurdu. Otobüsün içi sigara dumanından boğulurdu. Ençok da ben dumanaltı olurdum. Önümde şoför ile muavin, yanımda babam. Gece böylece geçerdi. Gece de yemek ve ihtiyaç molası verilirdi. Şoför gider yüzünü gözünü yıkardı. Sonra çayını içerdi. Uykusu iyice açılmış olurdu. İşte böyle, annem ve babamla Ulusoy otobüsüyle 22 saatlik son derece keyifli bir yolculuk yapardık.Şimdi annem yok, babam yok hatta Ulusoy otobüsleri dahi yok. Sanırım Ali Osman Ulusoy'un kızı, Ulusoy adını otobüs taşımacılığında devam ettirmek için Ali Osman Ulusoy isimli bir firma kurmuş. Firmasını ayakta tutmanın mücadelesini veriyormuş. Allah güç- kuvvet versin.