Na imię mam Małgosia. Jestem coachem i doradcą zdrowia psychicznego i rozwoju osobistego, a także doradcą ds. zdrowienia, edukatorką i ambasadorką zdrowia psychicznego oraz założycielką i prezesem Fundacji "DWUBIEGUNOVA".
Posiadam diagnozę choroby afektywnej dwubiegunowej (ChAD) i zaburzenia osobowości z pogranicza "borderline". Moje trudne doświadczenia stały się motywacją do poszukiwań i zgłębiania wiedzy w obszarze zdrowia psychicznego, psychologii i psychiatrii. Po latach zmagań, udało mi się udomowić moje demony. Postanowiłam zatem pomagać innym w ich walce.
Na tym kanale od lat dzielę się z Wami swoimi doświadczeniami, przemyśleniami i odczuciami oraz zdobytą wiedzą. Razem uczymy się, śmiejemy i płaczemy; poznajemy ChAD, borderline, ale przede wszystkim samych siebie. Pokonujemy tę drogę ramię w ramię, bo bez Was ta przestrzeń by nie istniała. Dziękuję więc, że tu jesteś!
Jeśli chcesz wiedzieć więcej o mnie, zajrzyj tutaj: www.dwubiegunova.pl/o-mnie/
Kiedyś to miałem non stop przez dwa lata, potem się dowiedziałem co to jest i ta wiedza była przełomem. Derealizacja traci moc jak przestaje się nią przejmować bo lęk ją podtrzymuje.
Mam taką relację z przyjacielem. Wszystko co tu powiedziałaś robię intuicyjnie, bo tak czuję i bardzo długo przyjaciel był mi za to wdzięczny. Mówił, że czuje się bezpiecznie, choć przyjaźń jest na odległość (mieszkamy w dwóch różnych miastach). Kilka razy go odwiedziłam. Mieliśmy jedną sytuację, gdzie mnie odrzucił, ja przeżyłam traumę, nie wiedziałam co się dzieje i dlaczego on się tak zachowuje. Przepracowałam to w terapii, dużo się dowiedziałam, dużo zrozumiałam. Ostatnio udało nam się wreszcie normalnie porozmawiać, wyjaśnić. On przepraszał mnie bardzo. Mówił, że cholernie się bał i że tęskni. Ja dałam mu odczuć, że już to rozumiem, wybaczyłam i że wiem, że nie panował nad sobą. Postawiłam granice. Powiedziałam, ze nie będę mogła poświęcać mu tak dużo czasu jak wcześniej (on sam miewał z tego powodu wyrzuty sumienia). Powiedziałam, że jeśli zacznie znowu mówić lub robić przykre rzeczy to mu o tym powiem i nie będę brała do siebie. Obiecałam, że nie zniknę, ale musimy pilnować tego co ustalimy i rozmawiać. W trakcie traumy mój terapeuta zasugerował, że być może mój przyjaciel ma osobowość narcystyczną albo borderline. Czy to się da jakoś odróżnić?? Bo narcyz chyba nie jest w stanie troszczyć się o drugą osobę i tak często przepraszać za swoje zachowanie (nawet jeśli z mojej strony nic takiego złego zazwyczaj się nie działo) oraz mówić ciągle, że nie zasługuje na przyjaźń, na to żeby ktoś go kochał itd. I nie klei mi się jaki by miał cel trzymania mnie w swoim życiu jako narcyz, jeśli się teraz nie narzuca i dziękuje mi za każdą rozmowę z nim i cieszy się, że u mnie jest lepiej i że nie chce niszczyć mojego życia. Niestety przyjaciel nie wierzy w terapię i nie chce spróbować dać się zdiagnozować. Ja go próbuję delikatnie przekonać, że poczuł by się lepiej, że nauczyłby się troszczyć o siebie samego, ale to jest jego decyzja. Powiedziałam mu, że będę przy nim, ale muszę też chronić siebie, dlatego ustaliliśmy zasady. Powiedziałam mu też, że szanuję go jako odrębną istotę i że on sam zadecyduje o sobie czy chce iść na terapię. Sam musi chcieć.
Zaburzenie narcystyczne i borderline to dwie inne rzeczy, choć mogą współwystępować. Nie da się kogoś diagnozować na odległość. On sam zdecydowanie powinien iść lekarza, bo to leży w jego interesie.
@@DwubieguNova Dziękuję. Absolutnie nie zamierzam diagnozować. Mój terapeuta również. Próbuję się odnaleźć w tej relacji i być ostrożną, chronić siebie i pilnować swoich potrzeb, bo tego teraz się uczę. On poszedł do psychiatry, na moją prośbę. Dostał diagnozę ciężkiej depresji, dostał antydepresanty, ale nie działały. Wtedy się poddał. Nie wierzy, że terapia pomoże. Ani ja ani jego matka nie umiemy go przekonać :( A powinien w tej chwili położyć się do szpitala... Dziękuję za odpowiedź.
Generalnie co do ChAD-u, według mnie jest on pochodną koinfekcji boreliozy, czyli bartonelli, która robi duże spustoszenie w naszej psychice, sam pamiętam jakie miałem jazdy psychiczne 4 lata temu, jakie miałem problemy z bezsennością, te bakterie przenikają przez barierę krew mózg stąd dochodzi do problemów na tle pychicznym, dzisiaj leczę boreliozę ziołami, już pięć miesięcy, jest poprawa, polecam
Zanim stwierdza się chad, dobrze jest wykluczyć inne choroby, np. boreliozę. Może ona wywoływać niektóre podobne objawy, ale wskutek boreliozy nie powstaje.
Witaj dwubiegunowa😊 mam pytanie, czy udalo wam się utrzymać zwiazek ze swoim mężem? Byłam pod ogromnym wrażeniem jego osoby poczs odcinka w którym występował. Widzialam jak bardzo cie wspierał i jak oboje bardzo staraliście się przechodzić przez trudy twojej choroby. Czy u was jako para wszystko w porządku? Czy coś się zmieniło? Ściskam cię mocno❤
Witam, mam komisję z dziećmi i dopadł mnie stres, jak to będzie...o co będą pytać,czy nie będą wydziwiać... Starszy syn ma głęboką dysleksję 30 latek - wg lekarska całkowita niezdolność do pracy, orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym (20.08.2024 renta została wstrzymana.) Na 10.09.2024 komisji stajemy 3 raz , stąd chyba ten stres. Syn ma rentę rodzinną po zmarłym ojcu .W maj skończył 30 lat Syn głęboką dysleksję 30 latek - wg lekarska całkowita niezdolność do pracy, orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, <><> Mam problem 1.)Czy osobie niepełnosprawnej przysługuje renta rodzinna? 2.) Czy osobie niepełnosprawnej renta rodzinna przysługuje dożywotnio?
Nie mam CHAD- u, lecz ADHD. Najgorszym lekiem był escitalopram. A najlepszym w ADHD z lękówką okazały się : wenlafaksyna ( Oriven) i lamortygina( Lamilept). Uwaga ADHD u dorosłych często myli się z dwubiegunówką.
Jestem sceptycznie nastawiony do możliwości otrzymania tego świadczenia przeze mnie. Mam zdiagnozowaną ChAD i umiarkowany stopień niepełnosprawności, ale o niego musiałem stoczyć walkę. Na początek kiedy przyznano mi stopień lekki odwołałem się do komisji wojewódzkiej, która podtrzymała decyzję. Dopiero biegła sądowa zmieniła ją. Nie sądzę aby ta sama komisja wojewódzka teraz widziała powody aby przyznać mi to świadczenie skoro nie widziała powodów abym miał stopień umiarkowany. Uważam też, że nasze państwo z powodu wyraźnego parcia na szukanie oszczędności nie będzie zbytnio skore do łatwego przyznawania tego świadczenia. Nawet gdybym otrzymał najmniejsza ilość punktów upoważniającą do otrzymania go, to data realizacji tego wydaje mi się bardzo odległa. Tym bardziej jest to dla mnie frustrujące, że praktycznie już zapadła decyzja o utrzymaniu wysokości zasiłku pielęgnacyjnego w kwocie 215,84 zł, który powinien być rewaloryzowany co trzy lata, a nie był od sześciu. Kiedyś wystarczało mi to na leki plus przejazdy do lekarza i terapeuty, a dzisiaj nawet o tym nie ma mowy.
No i jest taj jak podejrzewałem. Rząd nie podniósł zasiłku pielęgnacyjnego od 1 listopada jak powinno to być. Następna data kiedy może to się stać przewidziana jest na za trzy lata. Powtórzę też co napisałem wyżej. Nie wierzę, że ta sama komisja która nie chciała mi przyznać stopnia umiarkowanego będzie skłonna przyznać mi tyle punktów abym otrzymał świadczenie wspierające. Przypomniało mi się również, że pracownik socjalny i lekarz na komisji w sprawie przyznanie stopnia mówili mi, że skoro mam rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, to mogę pracować, a więc moja sytuacja ze zdrowiem nie jest tragiczna. Życzę złośliwie tym panom żeby zachorowali na ChAD, to może im się oczy otworzą.
Ja złożyłam wniosek ok. miesiąc temu, teraz czekam na wezwanie na komisję. Oprócz ChAD-u mam zaburzenia współistniejące i mam nadzieję, że to mi pomoże uzyskać większą liczbę punktów.
Masz rację, leki to podstawa. Ja za każdym razem jak wychodzę od lekarza i dostaje nowa mieszankę bo stara się nie do końca sprawdziła modlę się żeby zadziałały i to był koniec
@@krzysztof4543 ja jestem pod stałą kontrolą przy doborze leków co dwa tygodnie badania krwi i wizyty u psychiatry który przeprowadza szczegółowy wywiad odnośnie stanu zdrowia i reakcji na leki.
Proszę powiedzieć teraz to wszystko osobom którym te lekarstwa zniszczyły całkowicie życie. Proszę powiedzieć to osobom które w wyniku tych trucizn zostały odtrącone jak wyżęte szmaty po za społeczeństwo. Proszę to również powiedzieć ludziom którzy nie mogą się ożenić, założyć rodziny z tego powodu. Proszę też nie zapomnieć powiedzieć tych informacji ludziom których czekają zabiegi chirurgiczne próby naprawy uszkodzonych tkanek oraz także tym którym powiedzieć już nie powiesz, bo powiesili się nie mogąc dłużej znieść tego co wyczyniły z nimi leki psychotropowe. Proszę.... powiedz tym ludziom że LEKI RATUJĄ ŻYCIE!
Mi te leki niestety zniszczyły życie. Choć na początku 2020 odstawiłem escitalopram, efekty uboczne w postaci dysfunkcji seksualnej trwają do dziś. Nie jestem jedynym i nawet najgorszym przypadkiem. Są osoby, na które antydepresanty zadziałały jak chemiczna lobotomia, cierpią na całkowitą anhedonię, nawet gorsze zaburzenia seksualne od moich i multum innych problemów
Czasem jest się tą "jedną na milion" osobą, której lek zaszkodzi. Zasadniczo jednak pomagają, a nie niszczą życie. Dlatego nazywa się je lekami. Przykro mi, że masz takie fatalne doświadczenia.
Najlepsze leczenia to bez lekowe , są takie metody ./ Proszę pamiętać tatuaże niszczą zdrowie , te toxyny w farbach są złe i metale w farbach , powodują że jesteś jak antena do kontroli twego umysłu …Przeszłam wszystkie leczenia bez leków , pozdrawiam …
Dziękuję za podzielenie się tym, nagranie NA ŻYWO.... Bardzo mocny przekaz, szczery do bólu, dziękuję. Miewałam podobne stany w pewnych sytuacjach, w odpowiedzi na pewne sytuacje - nie jest to moim codziennym doświadczeniem. To bardzo przejmujące, że tak masz bez konkretnego "powodu". Mówisz o nagromadzeniu emocji. Moje doświadczenie zaprowadziło mnie na duchowe rozeznawanie takich rzeczy. Mam wewnętrzne wrażenie, że może tam być źródło - i jednocześnie uwolnienie. Mam nadzieję, że nie odbierzesz tej sugestii jako oceny, ale właśnie sugestię - może Janus Lindner / Charisma - Krotoszyn to coś, co by pomogło Ci się uwolnić z tego. Byłam w tamtym miejscu, sporo mnie nauczyło słuchanie nagrań z Charismy. To może ratować życie... Wielu ludzi tego tam doświadcza, czego też byłam świadkiem. Takie mam przekonanie, żeby się tym podzielić z Tobą. Serce się kroi gdy widzę takie cierpienie i pamiętam swoje 'epizody'.... Błogosławię z serca.
Cieszę się, że jest lepiej, bałem się, że będzie gorzej. Nadal mam problem, schodzenie z górki jeszcze trwa, choć jest nieco lepiej, ale prześladują mnie stany psychotyczne
@@DwubieguNova w sensie kontaktu z autorytetem ( pojawia sie niesmiałośc wynikajaca z nierównosci pod wzgledem wiedzy) czy w sensie syndromu białego fartucha jako takiego?
Od września diagnozowałam się na chad. I przez 7 miesięcy brałam lamitrin. Od ok 7-9 miesięcy całkowicie nie odczuwam emocji. Żyję, jakby te emocje nie istniały. Bez złości, bez smutku i w ogóle nie odczuwam przyjemności. Totalnie straciłam „czucie”. Zdarzyły się 2-3 razy „lekkie” górki. Mam wrażenie że utknęłam gdzieś w czasoprzestrzeni. Że jestem, a moje życie po prostu ucieka i ja nie czuję tej „sprawczości”. Uważasz, że warto dalej się diagnozować? Lekarz traktował mnie mocno niepoważnie i straciłam już wiarę w pomoc
Takie "uroki" leków tego typu. Mi antydepresanty spłaszczały emocje, było nic, bolące nic. Po odstawieniu czucie wracało, ale tylko na chwilę. Potem znów depresja i wegetacja, trwanie jak robot. Po kilku latach poddałam się, trafiłam na lekarza toksyka, który mnie straumatyzował na dalsze szukanie pomocy. Tyle o mnie. Jeśli jest to Twoja piersza próba z lekami, to ja dałabym jeszcze szansę innym specyfikom. I oczywiście poszukanie sensownego lekarza, który by dobrze poprowadził. Trzymaj się w tej martwej czasoprzestrzeni, też w niej jestem utopiona po uszy.
@@kingadzika8339 teraz odstawiłam całkowicie i od miesiąca w ogóle nie biorę. Brałam 100 mg myślałam, że lamitrin mnie otumaniał, ale wciąż nie czuję żadnych emocji.
@@kasiekqx3211 ja od 6 lat biore lemotrygine 300mg czyli normalizotor nastroju na noc plus jakis 'antydepresant' na poprawe humoru na dzien, go zmieniam co jakis czas,aby za bardzo w gorce czy w dolku nie byc. Z sama lamotrygina to jak w polZyciu, rok dalam tak zyc, gez uczuuc i dostalam antydepresant na dzien. Powodzenia w leczeniuu